Category Archives: Nathalie

SX

Interview: Nathalie

Als ik Stefanie Callebaut een half uurtje na haar optreden voor een uitverkochte zaal tref is ze de rust zelve, althans zo komt het over. De energie die de frontvrouw van SX op het podium met nummers als “Black Video” en “Godspeed” overbrengt is inmiddels weggeëbd.
SX
Black Video
Ongeveer een jaar geleden was er ineens het nummer “Black Video” van een band uit Kortrijk. Weinig mensen hadden er al van gehoord maar de song die zo uit het repertoire van Beach House leek te komen overspoelde de etherfrequenties in ons buurland. Stefanie vertelt me dat het voor hen zelf eigenlijk ook wel een verrassing was. ‘Studio Brussel heeft ons in januari van het net geplukt en daarna is het zo een beetje geëxplodeerd voor ons.’ Vervolgens werd de band jaarwinnaar van Vi.be On Air waardoor ze een livesessie mochten spelen op Studio Brussel. Voor SX dus geen deelname aan een Humo’s Rock Rally waar veel Vlaamse bands normaal toch opgepikt lijken te worden. ‘Dat was eigenlijk wel cool.’ Een beetje verontschuldigend: ‘We hebben daar zelf niets voor hoeven te doen, behalve natuurlijk wel “Black Video” moeten schrijven. Maar we hebben ons niet voor een wedstrijd hoeven in te schrijven of al die stress gehad. Het is allemaal heel natuurlijk gegaan, waar we erg blij mee zijn en we hopen dat dat altijd zo blijft gaan. Ook in de andere landen die daarna volgden hebben we nooit iets hoeven te pushen. Laat het maar allemaal natuurlijk gaan en op het gemak. We hebben zelf nu iets van, oké we hebben “Black Video”, maar we gaan nog dingen maken die beter zijn. Alles is nu gebaseerd op één nummer eigenlijk.’


Continue reading

Amatorski

Interview: Nathalie

Bijna iedereen in Nederland heeft wel eens dat ene bekende nummer van het Gentse Amatorski gehoord, ook al zal de bandnaam (afgeleid van de film Amator van Kieslowski waar frontvrouw Inne Eysermans haar Poolse wortels door leerde kennen én ook meteen een bescheiden naam die stond voor haar lo-fi begintijd) niet meteen een belletje doen rinkelen. Hun “Come Home” werd namelijk in die ene mineraalwater-reclame gebruikt. Als ik opper-Amatorski Inne en bassist Hilke Ros in hun thuisstad spreek is dat dan ook een onderwerp waar ik niet omheen kan.
Amatorski
Inne: ‘Mijn overgrootouders schreven brieven aan elkaar tijdens de Tweede Wereldoorlog en mijn grootmoeder heeft mij die laten lezen. Mijn overgrootvader schreef niet zozeer over de situatie aan het front, maar was meer begaan met hoe alles thuis liep. En mijn overgrootmoeder was eigenlijk net zo. Die verhalen die iedereen wel zou willen lezen hebben mij dan geïnspireerd om “Come Home” te schrijven.’


Continue reading

Hoquets

Interview: Nathalie

Hoquets zijn een ingeweken Amerikaan, Fransman en native Belg die bevriend raakten door hun muzikantenverleden én door elkaar tegen te komen bij concerten in Brussel. Ze bezingen ons zuidelijk buurland met een knipoog op hun eerste album Belgotronics.
Hoquets
Hoquets
Voordat het interview begint bricoleert McCloud Zicmuse (high hoquet, red.) nog even een voicerecorder standaard van een bierviltje. Het is dan ook maar een kleine stap om te vragen naar de zelfgefabriceerde instrumenten. ‘We hebben alle drie al eerder gewerkt met onder andere glas en keukengereedschap als instrument. François heeft zijn kunstprojecten waarbij hij automatische instrumenten gebruikt. Bij mij is het eigenlijk uit pure noodzaak begonnen omdat mijn gitaar gestolen werd en ik muziek wilde blijven maken. Dus ben ik van afgedankt metaal en hout muziekinstrumenten beginnen te fabriceren. Het idee voor het project ontstond eigenlijk met het one-string instrument (Iaen Inaen) dat ik thuis had liggen toen Maxime eens langskwam. Vanuit het niets popmuziek maken, dat zagen we wel zitten. Het experiment sprak ons erg aan.’ Maxime (Lê Hung, basshoquet, red.) vult aan: ‘Hij had er ook blokken hout liggen, waarmee ik ben beginnen te spelen terwijl ik over de “3 régions 3 communautés” zong. Ik had hem namelijk een uitleg meegebracht over hoe de federale Belgische staat in elkaar steekt.’ McCloud: ‘Van daaruit zijn we gaan jammen. Aangezien ik nog niet zo lang in het land woonde, was ik gefascineerd door België en ontstond het idee om te zingen over mijn nieuwe thuisland. Vanaf dat moment zijn we ook serieus begonnen met het bouwen van meer instrumenten om precies de klank te krijgen waar we naar op zoek waren. De percussie-instrumenten hebben we dan meteen maar de naam hoquets gegeven (afgeleid van het middeleeuwse hoquetus, maar ook het Franse woord voor de hik, uitgesproken als OK, red.).


Continue reading

Stranded Horse

Interview Nathalie.

Yann Tambour is (vooral) in Frankrijk gekend voor zijn andere groep Encre, die hij vijf jaar geleden in de ijskast stopte. In 2007 ging hij verder als Thee, Stranded Horse, inmiddels is dat ingekort tot Stranded Horse. Omdat hij het allemaal wat simpeler en recht door zee wenste, zo laat hij in dit telefonisch interview weten. Dat is eigenlijk ook al één van de redenen geweest waarom hij begonnen is met Thee, Stranded Horse. ‘Ik verhuisde van Parijs terug naar mijn geboortestreek Normandië, waar ik een huis dichtbij de zee huurde en dat betekende ook dat ik de mensen waarmee ik werkte achterliet (Encre was een solo-project maar live een full band). Een paar jaar daarvoor had ik bovendien de kora ontdekt en wilde ik meer met dat instrument gaan werken. Al heb ik met Encre wel nog Encre a Kora opgenomen, wat meer samples en gelaagde kora stukken waren dan echte songs.’
Stranded Horse


Continue reading

Dark Dark Dark

Interview: Nathalie

Als je als band absoluut niet gevonden wil worden op het internet, dan kies je een bandnaam als Dark Dark Dark. En wie nu verwacht dat het kwintet duistere tonen op je loslaat moeten we ook teleurstellen. De groep uit Minneapolis stort namelijk een allegaartje uit decennia muziek over je heen door middel van onder andere een accordeon, klarinet, cello, banjo, trompet, piano en we zagen zelfs allerlei belletjes bespeeld worden door de drummer.
Dark Dark Dark
Nadat er nog snel wat Franse kaas en stokbrood naar binnen gewerkt wordt door Nona Marie Invie en Marshall LaCount, met als excuus dat ze er een zes uren durende rit vanuit Nantes erop hebben zitten, kan het interview beginnen.


Continue reading

Paul Cook & The Chronicles

Interview: Nathalie.

Wie naar Londen gaat voor concerten gaat meestal naar zalen als Koko, Scala of het -inmiddels afgebroken- Astoria waar het meest gehypte bandje van de dag de tent afbreekt. Niet wetende dat er ook alternatieve circuits zijn zoals bijvoorbeeld de akoestische scene, waaruit bands als Mumford and Sons, Noah and The Whale en James Yuill voortkomen. Eén van de podia die hierin een grote rol speelt is de als huiskamer ingerichte Electric Acoustic Club, gelegen onder een veelbezochte pub, waar je hangend op de bank misschien wel een act bewondert die over een paar jaar de bovengenoemde zalen plat speelt. Het is hier dat ik de dag ervoor Paul Cook & The Chronicles zag spelen.
Paul Cook & The Chronicles
Als ik hem vandaag in weer een andere pub spreek komen die Chronicles als eerste aan bod, want waar was de rest van de band nu de vorige avond? Paul Cook (overigens niet te verwarren met de drummer van The Sex Pistols) legt uit dat hij zowel met, als zonder band als Paul Cook & The Chronicles door het leven gaat. ‘Er zit een dubbele betekenis achter, de band zou potentieel The Chronicles kunnen zijn, maar het kan ook evengoed over de verhalen achter de songs gaan. Het geeft mij in ieder geval de vrijheid om zowel solo als met band als Paul Cook & The Chronicles op te treden. Ik denk dat als er een album uitkomt dat het dan ook mix van beiden gaat worden. De andere betekenis van het woord staat voor de verhalen die ik de afgelopen jaren heb verzameld van mensen om mij heen die de uiteindelijke songs zijn geworden, zoals flarden van gesprekken in de metro of e-mails.’ Cook legt uit: ‘Singer-songwriters hebben namelijk wel eens de neiging om erg getormenteerd over te komen, het gaat dan vaak alleen maar over hun eigen crappy liefdesleven. Ik probeer dat enigszins te voorkomen door niet alleen over mijzelf te schrijven.’ Al voegt hij er lachend aan toe dat het er uiteindelijk toch wel inkruipt.


Continue reading

Ólafur Arnalds

Interview: Nathalie.

Ólafur Arnalds is een workaholic en nog bezig met een ander project wordt ons (pers) meegedeeld als we samengebracht worden in de catacomben van de Botanique, en of we nog even geduld hebben. Als de IJslander dan een minuut of tien later aankomt, is de vraag of het mogelijk is om tegelijk een interview te doen voor zowel camera, radio en een medium als File Under, omdat er ook nog gegeten moet worden. Uiteindelijk valt de radio wegens technische issues af en wordt het een multimediaal duo interview met op de achtergrond de soundcheck van Nils Frahm in de naastgelegen Witloofbar.
Ólafur Arnalds
Je nieuwe plaat …And They Have Escaped The Weight Of Darkness klinkt een stuk opgewekter dan je eerder werk, is daar een reden voor?
“Ik had er eigenlijk genoeg van dat ik op tour altijd maar muziek speelde die me verdrietig maakte, als je honderd shows per jaar in die gemoedstoestand speelt, denk ik niet echt dat dat goed voor je gezondheid is. We toerden met Sigur Rós die tot dan toe ook meer depressieve muziek hadden uitgebracht en ineens maakten zij een opgewektere plaat en waren de optredens dat ook. Op dat moment was ik wel jaloers, ze hadden gewoon plezier op het podium en dat triggerde me om ook een andere kant op te gaan met muziek. Het was er tijd voor…


Continue reading

Autumn Falls – napret

In Nederland was het afgelopen week tijd voor Le Guess Who? In België, of zeggen we tegenwoordig beter in het gewest Brussel, is er voor het eerst de evenknie Autumn Falls, georganiseerd door boekingskantoor ToutPartout en de diverse zalen in Brussel. Begonnen werd er vrijdag, verspreid over de stad waren o.a. Lambchop, Blitzen Trapper, Pearly Gate Music, Eat Lions en Baths te zien. En het zal vast allemaal goed zijn geweest, maar voor mij begon het festival op de zaterdag in de Ancienne Belgique met Junip welteverstaan. Aangezien het eerste album Fields van José González en consorten veelbelovend klinkt kijk ik uit naar dit optreden in de grote AB-zaal, al vroeg ik me tevoren af of de band die wel vol krijgt om kwart voor zeven. Dat dat redelijk lukt zal wel gedeeltelijk aan die stuiterballenreclame van een paar jaar geleden liggen, die zanger Gonzalez in één keer katapulteerde. Vanavond echter geen “Heartbeats”, al zullen de mensen die hierop afgekomen zich geen buil vallen aan het materiaal van de band, de lead vocal is immers nog steeds afkomstig van dezelfde man. Een oerdegelijke set die opgevrolijkt wordt door een globe, een koekoeksklok en een heuse discobol op het podium. Ze lijken er veel zin in te hebben en krijgen het uit nieuwsgierigheid uit de bar toegestroomde publiek naarmate het optreden vordert steeds meer mee met o.a.”Always” en een uitpakkend “Without You”. Saai? Nee, meer muziek waarbij je nu eenmaal niet headbangend door een zaal stuitert.
Junip


Continue reading

Nive Nielsen And The Deer Children

Interview: Nathalie. Foto's: Storm

Ze was al een aantal keer in Nederland te zien met haar Deer Children. Het gaat om Nive Nielsen, een singer/songwriter die oorspronkelijk uit Groenland komt, maar die inmiddels meer een wereldburger genoemd kan worden. Vanuit uitvalsbasis België krijg ik de songstress aan de lijn.
Een wat timide vrouw, op het muzikale pad gezet door vriend Jan De Vroede (tevens bandlid) die haar een rode ukelele gaf als afleiding toen ze het moeilijk had tijdens haar studie in Canada. ‘Ik kreeg die ukelele en ineens kwamen er nummers tevoorschijn tot mijn eigen stomme verbazing. In het begin speelde ik die songs met de rug naar mijn vriend toe en de lichten uit, zo onzeker was ik over mijn eigen kunnen. Mijn zelfvertrouwen nam toe door zijn enthousiasme, vooral ook omdat hij nogal een muziekfanaat is en er verstand van heeft. En ook andere mensen om mij heen spoorden me aan om door te gaan. De optredens die ik af en toe deed werden na verloop van tijd steeds groter. En voor de grap namen we eens wat op. Het hielp ook wel dat ik zoveel goede muzikanten tegenkwam.’
Nive Nielsen And The Deer Children


Continue reading