Category Archives: Pinkpop 2011

Foo Fighters – Wasting Light

Sony

Foo Fighters - Wasting LightIk las ergens dat Dave Grohl zich bij het maken van dit album voor het eerst bevrijd voelde van de last van Nirvana. En vervolgens lees je bij de nieuwe cd dat Krist Novoselic op een nummer heeft meegebast en dat de productie door Nevermind-producer Butch Vig is gedaan. Right. Maar eerlijk gezegd snap ik die hele vergelijking sowieso niet. Nirvana was in de eerste plaats precies de juiste band op het juiste tijdstip en daar komt ook een enorme smak mazzel aan te pas. Maar ik moet zeggen: dit is de eerste Foo Fighters-plaat sinds The Colour And The Shape die me weet te verrassen. Niet vanwege de songs, want dat zijn typische Dave Grohlrockers met ijzersterke hooks. Maar wel vanwege het zonder enige gene doorrocken wat de band doet. Alsof Grohl heeft besloten dat het hem niet langer iets uitmaakt of Foo Fighters in de rockgeschiedenis wel of niet de status van Nirvana zal halen. Het resultaat daarvan is dat deze plaat zonder pauze doordendert, van opener “Bridge Burning” tot afsluiter “Walk”. Elf nummers, samen nog geen vijftig minuten lang, waarin het vijftal – gitarist Pat Smear is weer als bandlid toegetreden – geen poging doet andere invloeden te verwerken, een meer dan aardige gastenlijst heeft maar die niets aan het geluid laat veranderen, kortom waarin ze het Foo Fightersgeluid neerzetten in de rockers waarop Foo Fighters het patent heeft. De ‘bevrijding’ van Nirvana vind ik nog steeds overdreven en onnodig, maar na beluistering van dit album geloof ik Grohl wel. Wasting Light is Foo Fighters zonder poeha en zonder pretenties, en daardoor hun beste album sinds lang. En geloof me: dat had ik niet meer voor mogelijk gehouden.

File: Foo Fighters – Wasting Light
File Under: Foo Fighters zoals Foo Fighters hoort te zijn
File Video: [“Rope” en “White Limo”]

Selah Sue – Selah Sue

Because / Warner

Selah Sue - Selah SueHet leek nogal een zware bevalling, dit debuutalbum van de Belgische zangeres Sanne Putseys. Na vele geslaagde optredens op festivals en in het voorprogramma van Milow en zelfs Prince, werd maandenlang reikhalzend uitgekeken naar het debuut van Selah Sue. Op aanraden van de platenmaatschappij werd gewacht met de release, aldus Sanne in een recent interview. Om de pijn van het wachten te verzachten werden wel twee EP’s uitgebracht: Black Part Love en Raggamuffin. Een aantal nummers van die EP’s is voor dit debuut opnieuw opgenomen of gemixt. De ene keer pakt dit goed uit, de andere keer niet. Zo is het subtiele “Black Part Love” van de eerste EP getransformeerd naar een stevige soulstamper. Andere nummers, waaronder de ode aan haar moeder “Mommy”, zijn er wel op vooruit gegaan. Sanne heeft geen gemakkelijke jeugd gehad en bedankt haar moeder in dit nummer voor alle steun. Een kwetsbaar en ontroerend dagboekje op muziek. Wie er overigens op het onzalige idee is gekomen om zoveel blazers toe te voegen op dit album zouden ze voor straf een maand lang over Belgische snelwegen moeten laten rijden. Het is vaak net iets too much en leidt af van haar prachtige stem. Op “Peace of Mind” begint de Leuvense zelfs als een ware Fugee een partijtje te rappen. Ik kan me voorstellen dat de zangeres (zeker live) meer wil zijn dan het zoveelste meisje-met-gitaar, maar op dit debuut zorgen juist de akoestische nummers voor de nodige rustpunten in een drukke mengelmoes van stijlen. Het is een prima debuut, maar wel een album met twee totaal verschillende gezichten.

File: Selah Sue – Selah Sue
File Under: Leuvense raggareggaesoulfolk
File Audio: [MySpace]
File Video: [Raggamuffin]

Elbow – Build A Rocket Boys!

Polydor / Universal

Elbow - Build A Rocket Boys!Ooit leerde ik Elbow kennen door het nummer “Red” van hun album Asleep In The Back uit 2001, een nogal britpop aandoend nummer met een rustig begin en een explosief einde. Sindsdien ben ik ze blijven volgen en heb ik nooit begrepen waarom Elbow niet gerekend wordt tot de Radioheads van deze wereld, in mijn ogen staan deze jongens net zo goed op eenzame hoogte. Elk album weer grijpen ze me beet en laten ze me niet los. Met hun vorige album The Seldom Seen Kid kregen ze voor het eerst de waardering die ze verdienen, het album kreeg een Mercury Music Prize en een Brit Award. Wordt het nu niet een tijd voor een Grammy? Build A Rocket Boys! zal ze geen Grammy brengen voor het beste album, maar misschien wel voor beste song. Het zwaartepunt van het album ligt namelijk in de eerste twee nummers, wat mooi! “The Bird” kijkt melancholisch terug op een gebroken relatie en in “Lippy Kids” denken we met weemoed terug aan onze jeugd, kattekwaad uithalen zonder enige verantwoordelijkheden. De volgende twee nummers doen wat lichter aan, al is het bij Elbow nooit hap-slik-weg. Vanaf “Jesus Is A Rochdale Girl” leveren ze nog zeven prachtige pareltjes af, geheel in Elbow-stijl. Nummers die niet exploderen in je gezicht, maar nummers die klein blijven en het moeten hebben van de intieme sfeer. Met Build A Rocket Boys! zullen ze wederom geen commerciële doorbraak krijgen, maar mijn god, wat verdienen deze jongens het.

File: Elbow – Build A Rocket Boys!
File Under: Elbow hoort definitief bij de grote jongens
File Video: [The Birds (Live at Blueprint Studios)]

De Staat – Machinery

Cool Green

De Staat - MachineryWat mij eigenlijk verbaasde was dat de mensen achter Excelsior Recordings het op de Twittert en FeestBoek niet hadden over de nieuwe release van De Staat. Mij was even ontgaan dat de band voor de release van hun nieuwe album Machinery overgestapt zijn naar Cool Green Recordings, het label van de überstonergod Chris Goss. Met deze stap wil het vijftal ongetwijfeld nieuwe wegen inslaan. Het debuutalbum Wait For Evolution was min of meer het soloproject van De Staats voorman Torre Florim die op het podium een bandvervolg kreeg. De opvolger Machinery is een écht bandalbum geworden. Hetgeen zeker te horen is. Het geluid is niet alleen veel voller geworden, het is ook veel smeriger. Waarschijnlijk zal menigeen hier toch wel even aan moeten wennen, het is een kakofonie aan geluiden en daarmee een stuk chaotischer geworden. Dat ze met dit product een stap verder zullen komen, daar durf ik niet aan te twijfelen. De vergelijking met grote jongens als QOTSA kunnen ze hiermee prima aan. Niet alle liedjes vind ik even geslaagd, zo had “Tumbling Down” van mij gewoon in de oefenruimtes mogen blijven wegens teveel jam en te weinig liedje. Daar staan echter songs tegenover als “Sweatshop” en “Psycho Man” die zo vet zijn dat ik nooit meer zonder wil. Ik zag dat De Staat inmiddels concerten heeft staan in Amerika en Duitsland. Ze kon wel eens uitgroeien tot ons grootste muzikale exportrockproduct ever en dat betekent dat de tijd voor de kleine en middelgrote zalen, een paar jaar geleden zag ik ze spelen voor zo’n vijftig toeschouwers, waarschijnlijk snel verleden tijd is. Al zit ik hier persoonlijk niet op te wachten.

File: De Staat – Machinery
File Under: Verder groeien
File Audio: [MySpace][3voor12's Luisterpaal]
File Video: [Sweatshop]