Category Archives: Prijsvraag

Pere Ubu – Ticketactie

Door: Gr.R.

Een van de meest wonderlijke personen in de rockmuziek is David Thomas. Afkomstig uit Cleveland, domicilie van het Rock’n Roll Hall of Fame, maar of hij daar ooit terecht zal komen? Nee, daarvoor hakt David Thomas, met Pere Ubu, teveel een eigenzinnig niche in de art rock, uit. Pere Ubu, opgericht in 1975 en eigenlijk is de enige constante David Thomas. Hun debuut, Modern Dance, was meteen een klassieker. We zijn inmiddels een zestien platen verder, waaronder juweeltjes als Why I Hate Women“>Why I Hate Women. Altijd geheel onvoorspelbaar, altijd onnavolgbaar, maar altijd constant van kwaliteit. Zijn laatste plaat, Carnival of Souls is voor zijn doen zelfs redelijk toegankelijk. Maar laat u daar niet afschrikken! David Thomas is tevens een indrukwekkende podiumpersoonlijkheid en live dan ook op zijn best. En laat dat nu de plek zijn, waar Pere Ubu optreedt, in Metropool in Hengelo. Zo’n optreden dat zomaar legendarisch kan worden. File Under geeft twee keer twee kaarten weg. Stuur snel een mailtje en wellicht bent u onderdeel van een stuk muziekgeschiedenis…
Pere Ubu

Tom Baxter

Interview: André

‘I need to learn how to let go.
Learn how to stand on my own two feet
and love again.
But each time I try,
I lift up my wings and it aches.’
(Lift Up My Wings – Tom Baxter)
Tom Baxter windt er geen doekjes om; het afgelopen jaar is een van zijn allermoeilijkste periodes ooit geweest. Na elf jaar lief en leed gedeeld te hebben, besloten Tom en zijn vrouw uit elkaar te gaan. Hij kan het nog steeds nauwelijks bevatten. Aarzelend bladert hij door het CD-boekje van The Uncarved Block – Part / One, een zeer sober, gevoelig album met niet meer dan gitaar, piano en Tom’s stem. ‘Het is opgedragen aan mijn vrouw. Ik heb er al heel lang niet meer naar kunnen luisteren,’ zegt hij zuchtend, ‘Dan ben je negenendertig jaar en ineens single. Zo vreemd.’ Er is dus een hoop gebeurd sinds ik Tom voor het eerst sprak, in 2008 bij het uitkomen van zijn vorige album Skybound. Ik koester goede herinneringen aan die ontmoeting. Toen de mogelijkheid zich voordeed om weer eens bij te kletsen, hoefde ik er dus niet lang over na te denken om daarop in te gaan.
Tom Baxter
Laten we eerst even verder terug gaan in de tijd. Na de intensieve Skybound-tournee werd het ineens heel erg stil rondom de Britse singer-songwriter. Tom had er even genoeg van en besloot te vertrekken naar India. ‘Toen ik naar India ging was ik aardig de weg kwijt. Ik was verward en wist niet goed wat mijn volgende stappen zouden zijn. Ik heb de eerste drie maanden mijn gitaar niet aangeraakt.’ Tijd om op adem te komen? ‘Precies. Ik was op een keerpunt gekomen. Ik had heel mijn leven aan de muziek gewijd. Sony tekende mij toen ik dertig werd, wat relatief vrij laat is, maar als twintiger was ik de hele tijd met muziek bezig om zo’n contract te kunnen krijgen. Dat was heel intensief. Hard werken. Veel toeren. Ik had problemen met de gang van zaken in de muziekbusiness en wilde van die deal met Sony af. Toen dat uiteindelijk lukte, had ik geen geld en moest ik zelf een album uitbrengen. Dus het was werken, werken en nog eens werken. Aan een stuk door. Al had ik slechts twee albums uitgebracht, ik stopte altijd heel veel tijd en moeite in het maken ervan. Maar tegen het einde van de Skybound-tournee was de rek eruit. Europa pikte het niet op en EMI was net overgenomen door Terra Firma; een investeringsbank die ook iets deden met bioscopen of zo. Het momentum was over. Uiteindelijk wist ik niet meer waarom ik het nu nog eigenlijk deed. Ik wilde de tijd nemen om dat uit te vinden, dus vertrok ik naar India. Niet dat ik daar een antwoord heb gevonden, want ik kwam nog meer verward terug dan ik al was toen ik vertrok.’ Tom relativeert zijn opmerking met een lach. ‘Ik heb wel uit kunnen rusten en veel tijd kunnen doorbrengen met mijn ex-vrouw.’

Tom Baxter

Continue reading

Friska Viljor – Remember Our Name

Crying Bob / Sonic

Friska Viljor - Remember Our Name'Daar gaan we weer' dacht ik bij de eerste nummers van Remember Our Name, het vijfde album van het Zweedse duo Friska Viljor. Ze hebben bij mij het imago van een vrolijke, niets-aan-de-hand band. Op het eerste gehoor gaan ze op Remember Our Name dan ook verder met hun erg aanstekelijke en meezingbare indiefolk. In “Stalker” zit een gek fluitje en in “Bite Your Head Off” een zwierig orgeltje, wat het geheel nog luchtiger en springeriger maakt. Nu is daar op zich weinig mis mee maar ik moet eerlijk zeggen dat ik het best prettig zou vinden als Friska Viljor eens liet horen dat ze ook wat anders kunnen. Dat hebben ze misschien zelf ook gedacht, of ze hebben deze 'klacht' vaker gehoord want vanaf de vierde track, “Boom Boom”, wordt het beter. Het is een synthpopliedje met een jaren tachtig-geluid en daarna volgt het melodieuze popliedje “Easy Is Hard”. Vanaf de ballad “I'm Not Done” lijkt een tweede helft van het album te beginnen. De songs zijn minder olijk en wat serieuzer van toon dan in de eerste helft waardoor wat meer opvalt dat het hele album eigenlijk hele sterke liedjes bevat. Het 'lalala' in “Until The End” werkt me dan ook niet op de zenuwen, sterker nog, het is een van de beste liedjes van de plaat met een ijzersterke gitaarsolo als outro. De cd sluit af met voor mij het tweede hoogtepunt, “Remember My Name”, een melancholisch popliedje wat langzaamaan toewerkt naar een mooie climax. De jongens van Friska Viljor zullen altijd wel blije eikels blijven maar zijn er op Remember My Name in geslaagd om hun muziek te verdiepen en hebben mij daarmee nu ook voor zich gewonnen.
File Under geeft in samenwerking met Paradiso kaarten weg voor het concert van Friska Viljor in Bitterzoet. Wil je er graag naartoe? Vul dan snel dit formuliertje in

File: Friska Viljor – Remember Our Name
File Under: Vrolijke melancholie
File Video: [Bite Your Head Off]
File Twitter: [Tweets van Friska Viljor]

Brad – United We Stand

V2

Brad - United We StandIk ben soms maar een vreemd mannetje. Ik heb namelijk ergens last van. Ik heb de neiging om bands die ooit iets formidabels gepresteerd hebben daarna alles wat ze presteren met de mantel der liefde te bedekken als het wat minder wordt. De crux zit 'em daarbij in het woord 'formidabel'. Dat is bij muziek natuurlijk iets heul subjectiefs. Dus als ik zeg dat Interiors van Brad minimaal in de top-20 van onderschatte rockplaten dient te staan, dan mag je gerust een lange neus naar mij maken en naar je voorhoofd wijzen. Zelfs het vrijwel immer positieve Allmusic geeft de plaat maar drie sterren. Nou dáárom dus vooral ook. Ik kan er met mijn hoofd niet bij dat iemand die de eerste maten van “The Day Brings” hoort niet gelijk om is. Voor mij klopt er alles aan. De muziek, de stem, de melancholie, voor mij is alles raak. Wie dat niet horen wil is gek. Interiors (maar eigenlijk ook al voorganger Shame met het magistrale “Buttercup” als openingstrack) was voor mij de ideale overgang van de onrustige emotionele grungetijd naar – relatief maar dat is met alles – rustiger wateren. Gouden troef daarbij was de stem van Shawn Smith. Soulvol, ingetogen, maar toch duidelijk emotioneel geladen. Het klinkt misschien raar, maar het is eigenlijk helemaal niet belangrijk dat de band (met dus ook in de gelederen Pearl Jam's Stone Gossard) met United We Stand een nieuw, vijfde, album gemaakt hebben. Het is het kriebelende onderbuikgevoel, dat je liedjes die je al bijna twintig jaar als een publiek geheim met je meeneemt, live kunt gaan zien. Daarin zit 'em de opwinding en dat is gelijk compensatie voor het feit dat van de tien liedjes op deze nieuwe cd er misschien maar vier het niveau halen van verloren gewaande en door anderen totaal genegeerde tijden. Brad horen op hun eerste twee albums is geloven, Brad ook daadwerkelijk live zien is voor mij iets dat tot een klein half jaar terug iets volstrekt onmogelijks leek en zo opwindend dat je bijna niet durft te gaan. Maar ik ga het toch mooi doen!
In samenwerking met Metropool gaven we enkele tickets weg voor het concert van 16 februari. Daarvoor ben je nu te laat natuurlijk.

File: Brad – United We Stand
File Under: The only way
File Audio: [MySpace]
File Social: [Twitter][Facebook]

Die!Die!Die! – Harmony / Raketkanon – RKTKN#1

Golden Antenna / Konkurrent & Zeal / Konkurrent

Die!Die!Die! - HarmonyIk zou me bijna zorgen maken om Andrew Wilson. Deze frontman van Die!Die!Die! blijft nu al sinds de oprichting van de band in 2003 vol gas doorgaan. Het oeroude principe: we maken een plaat om te toeren, we zijn op tournee om een plaat te kunnen maken is zonder twijfel van toepassing op hem en zijn band. Dat doen ze zonder aan energie in te leveren, maar het kost ze blijkbaar wel bassisten. Ze zijn al aan hun vierde exemplaar toe. Harmony, de nieuwste worp van Die!Die!Die! voelt ook weer alsof je in je blote kont naar buiten loopt op de eerste vriesdag van de winter: ongemakkelijk, verkwikkend en weldadig alles prikkelend wat je in je hebt. Ik houd daar van en ga er graag in op. De noise van Harmony geeft me energie, maakt me opruiend en bijna aan het huilen doordat ze zo op me in blijven beuken zonder daarbij toch MELODIE met hoofdletters te kunnen schrijven. Vanaf de eerste fuzzy wah-wah riff aan het begin van “Oblivious Oblivion” tot de trage zenuwslopende afsluiter “Get Back”, Die!Die!Die! neemt bezit van je van top tot teen. Dat komt niet alleen door de overduidelijke bezetenheid van Andrew Wilson, bassist Michael Logie en Michael Prain vallen je op dezelfde overtuigende manier aan, zonder dat ze vervallen in eenheidsworst aan herrie. Alhoewel wat ruiger, deze band roept bij mij bij vlagen eenzelfde soort gevoel op als ik heb bij de twee cd's van The God Machine. Dan ben je heel goed. Vind ik.
Raketkanon - RKTKN#1Ook Raketkanon heeft lawaai maken hoog in het vaandel staan, maar doet dit op een andere manier. Minder op de emo, meer op de overrompeling en de gekte gericht. Anders kun je een openingstrack als “Herman” niet betitelen. Als een sluw roofdier neemt de sludgy, loodzware noise na een paar omsluipingen een aanloop neemt je in bezit en doet daarna een poging om je met huid en haar op te vreten. Blijkbaar is Raketkanon de uitlaatklep waar de leden van Kapitan Korsakov, Waldorf en Tòman bij hun (toch niet bepaald pannenkoekenbakkers) eigen bands niet aan toe komen. Normaal zijn liedjes die simpel een voornaam als titel hebben nog wel eens liefdevol, hier zijn alle tien de namen garantie voor een witte jas met de handen op de rug gebonden als je zegt dat je ze opdraagt aan degene die luistert naar zo'n naam. Het past wel bij het onconventionele karakter van de songs in ieder geval. Luister maar eens “Laura”. Je hoort van een afstandje de roversbende onder leiding van dromer Pieter de Wilde aankomen, maar hoe je er ook aan probeert te ontkomen, na zijn drumroffel op klokslag twee minuten, staan ze pardoes naast je en doen hun wilde krijgersdans om je. Om vervolgens als sneeuw voor de zon op te lossen. Om nog maar te zwijgen over wat ze van Helen overlaten. Als je naar dat nummer luistert met je ogen dicht, dan ehm nu ja brrrrr.
File Under gaf enkele setjes tickets weg voor het optreden van Raketkanon in W2 op 27 januari jl. Gewoon zo maar! Daarvoor ben je nu dus te laat he. Maar dat snapte je vast wel.

File: Die!Die!Die! – Harmony
File Under: Recht uit het hart

File: Raketkanon – RKTKN
File Under: Rillingenopwekkend

Crossing Border 2012 Voorpret

Door: Dubbelmono.

Crossing Border slaat steeds meer de vleugels uit. Nadat Antwerpen al was toegevoegd aan het festival, kunnen we dit jaar niet alleen in het westen van het land en bij onze zuiderburen, maar ook naar de grens met onze oosterburen, naar Enschede. The Kyteman Orchestra zal in alle drie steden optreden, net als Viv Albertine, Andrew Bird, Michael Chabon en David Vann, maar zul je voor je meest ideale programma driftig heen en weer moeten reizen. Wie exact waar optreedt is uiteraard terug te vinden op de site van Crossing Border, maar een aantal smaakmakers willen vast aangestipt hebben, waarbij we niet gaan discrimineren tussen Den Haag, Antwerpen en Enschede. Dat doet Crossing Border tenslotte ook niet.
Kyteman's Hiphop Orkest


Continue reading

Peter Hammill – Ticketactie

Door: Gr.R.

In bijna ieder verhaal over Peter Hammill komt het terug: de waardering van Johnny Lydon en consorten voor Hammill en zijn werk. Nadir’s Big Change wordt door hen als een protopunkplaat gezien. En dat voor een progrocker. Alhoewel, progrocker? Natuurlijk, het werk van Hammills band Van Der Graaf Generator was inderdaad gestoeld op de progrock, maar lag er, mede door het archetypisch gebruik van orgel en saxofoon, toch wel wat aan de extreme kant van de progrock. Bijna avant garde zeg maar. En die kant is Hammill met zijn solowerk op gegaan. Veelal met minimale begeleiding, gitaar of toetsen en soms een viool, laat Hammill, met de regelmaat van de klok, ons zijn krochten van de ziel zien. Zijn solowerk is veel persoonlijker dan het werk met Van Der Graaf Generator. En ondanks dat de avant-gardistische kanten in zijn werk altijd zullen blijven, is Hammill een stukje opgeschoven naar de singer/songwriterkant. Vooral live op het podium. Met een podiumpresentatie die, ondanks de minimale begeleiding, vooral als intens te omschrijven is. Hammill geeft alles dat hij heeft en dat maakt een optreden niet altijd even gemakkelijk. Maar het is en blijft een bijzondere ervaring. En wie eens ging, blijft altijd terugkeren…
Wil jij er bij zijn bij het concert in Tivoli? Vul dit formuliertje in en je hoort snel van ons of je er samen met nog iemand naar toe kunt. Zo maar, omdat het kan.


NoMeansNo – ticketactie

Winactie!

Het is al weer enige tijd geleden dat NoMeansNo, de Canadese punkband van de gebroeders Wright, een plaat heeft uitgebracht. Trouwe fans hoor je daar waarschijnlijk niet over. Zij kunnen zich troosten met de gedachte dat ze altijd de klassieker Wrong (1989) uit de kast kunnen pakken.
Daarnaast speelt NoMeansNo vrijwel jaarlijks in alle uithoeken van Europa en Noord-Amerika.
De heren zijn inmiddels allemaal de vijftig gepasseerd, maar dit betekent niet dat ze het rustiger aan zijn gaan doen.
NoMeansNo
Dinsdagavond 2 oktober speelt de band dan ook in Tivoli de Helling. Support is er van de Nijmeegse post-punk band Udarnik, afgelopen zomer ook te zien op DeAffaire. Je kunt er dinsdagavond gratis en voor niets bij zijn. File Under geeft in samenwerking met Tivoli 2×2 kaarten weg voor dit concert. Het enige wat je hoeft te doen is dit formulier in te vullen.

The Sisters Of Mercy – Ticketactie

Door: Gr.R.

Is toch ook best wel uniek, een tournee omdat je band dertig jaar bestaat, en in die dertig jaar zijn er slecht drie platen uitgebracht, waarvan de laatste, Vision Thing, in 1990 verscheen! Jazeker. The Sisters of Mercy bestaan alweer dertig jaar. Al zijn er van de oorspronkelijke Sisters nog maar twee kernleden over: Andrew Eldritch en Dr. Avalanche, de drumcomputer. In die dertig jaar zijn The Sisters of Mercy van wezenlijke invloed geweest op een heel scala aan bands en kenners noemen de single “Temple of Love” als het begin van de gothic rock. “Temple of Love”, dat later nog opnieuw opgenomen is, maar dan met ondersteuning van Ofra Haza, zal ongetwijfeld gespeeld worden bij de concerten van The Sisters of Mercy in Tivoli (2 december) en de Oosterpoort (3 december), net zoals die andere grote hit “This Corrosion“. En wellicht zelfs nog nieuwe nummers, want de laatste plaat mag dan van 1990 zijn, er wordt toch nog wel eens wat geschreven. Desalniettemin staat The Sisters of Mercy live nog steeds als een huis en mag File Under enkele setjes tickets weggeven voor het concert in Tivoli. En die kun je hier winnen.

Hartverwarmende Haldern Pop posteractie

Door: Andrew

Ga je al dan niet naar Haldern Pop 2011, toch staat er een leuke wedstrijd open waarbij je een een poster kan winnen, een camera en aansteker krijgt, en als je heel veel geluk hebt…4 Haldern Pop ’11 kaartjes!
Hartverwarmende Haldern Pop posteractie
Wat moet je doen? Schrijf een kort stukje met als topic “Heartwarming” (max 1 A4-tje). Stuur dit -vóór 1 juli- op naar Haldern Pop actie email zippo@haldern-pop.de en wacht af. De 75 meest originele inzendingen krijgen een camera en een aansteker thuisgestuurd….en dan….


Continue reading