Category Archives: Rene

Jaarlijst 2015: Rene

Drenge - Undertow1. Drenge-Undertow
2. Title Fight – Hyperview
3. Coliseum – Anxiety’s Kiss
4. Enslaved – In Times
5. William Fitzsimmons – Pittsburgh
6. Father John Misty – I Love You, Honeybear
7. Swervedriver – I Wasn’t Born To Lose You
8. Rolo Tomassi – Grievances
9. Deafheaven – New Bermuda
10. High On Fire – Luminiferous

Vinyl Williams – Into

Company

Vinyl Williams - IntoLionel ‘Vinyl’ Williams heeft iets met dromerige escapades, engelenzang en space-geluidjes. Daar maakt hij liedjes van in de trant van Stereolab. In the cloud neemt Williams heel letterlijk als een krautrock-artiest die slechts uit de voeten kan met aquarellen en pasteltinten. Er gaat een batterij aan elektronica schuil dat zorgvuldig is weggeproduceerd om de fragiele fluisterzang te ontzien. Heel rustgevend allemaal, maar na verloop van tijd ook wel wat zorgwekkend. De luisteraar wordt weliswaar meegezogen in een roze wolkenpartij, maar vervolgens gebeurt er niks. Er is geen plot waar naartoe gewerkt wordt. Er is geen onderhuidse spanningsopbouw, er zijn enkel nog de zwierende, rondzingende synths begeleid door wat vocalen die vooral de buren niet mogen wakkerschudden. Wat dat betreft had Lionel in de leer kunnen gaan bij zijn opa die de soundtrack componeerde voor Jurassic Park.

File: Vinyl Williams – Into
File Under: Nog meer roze wolken

Nordic Giants – A Séance Of Dark Delusions

K Scope/Bertus

Nordic Giants - A Séance Of Dark DelusionsEen seance dus. Een opvallende woordkeus. Het zegt waarschijnlijk iets over het Engelse Nordic Giants en de de weg die het duo wil bewandelen. Gooi wat progrock-elementen bovenop de new wave en new age van ons eigen Clan of Xymox, Cocteau Twins en de electrowave van Trisomie 21 en je komt uit bij de groteske, meeslepende soundtrack van een allesverpulverende bombast. Nordic Giants is wat dat betreft het rechttoe rechtaan-broertje van Sigur Ros. De Engelsen hebben geen aandacht voor subtiele, kleine klanken. De twee willen van de ene audio-eruptie naar de andere. Zo snel mogelijk. Rust moet je vooral verder in jezelf zoeken. Nordic Giants reikt je met hemelse vrouwelijke vocalen van Freyja, Nadine Wild Palmer en Beth Cannon en klassieke koren genoeg handvatten aan om uit jezelf te treden. Is dit debuut een totaalbeleving? Jazeker wel, voor de volle vijftig minuten.

File: Nordic Giants – A Séance Of Dark Delusions
File Under: Synthwave met prog-elementen
File Video: [Gasmaskers en rare apotheose in Rapture][documentaireclipje]

Reverend Shine Snake Oil Co. – Anti-Solipsism Part 2 Totems And Familiars

Noisolution

Reverend Shine Snake Oil co. - Anti-Solipsism Part 2 Totems And Familiars‘Solipsism’ is het filosofische idee dat alleen je geest met zekerheid bestaat. De oorsprong van Reverend Shine Snake Oil co. ligt in New York. Sinds 2007 opereert de band vanuit Kopenhagen met een duivels-verleidelijke vorm van blues en een sterke hang naar traditionele negro-spirituals. Angryman, de zanger van het gezelschap dicteert en predikt met een brom in zijn stem die zwaar leunt op het oeuvre van Tom Waits. Geeft dat wat? Welnee, want als het een manier is om de delta-blues en voormalige plantage-liedjes nog meer eigenheid en onderhuidse spanning mee te geven, dan is de opzet uitstekend. Het uitbannen en verjagen van alle nare gedachten en geesten vormt de kracht voor wat echte spirituals moeten zijn. Ik zou willen dat O Brother Where art thou van de gebroeders Coen nog een keer een remake krijgt maar dan mag Reverend Shine Snake Oil co. de soundtrack voor zijn rekening nemen.

File: Reverend Shine Snake Oil co. – Anti-Solipsism Part 2 Totems And Familiars
File Under: Deense spirituals

Zion Train – Land Of The Blind

Universal Egg

Zion Train - Land Of The BlindOoit was het Universal Egg-label vooruitstrevend met zijn mix van dub, reggae en dance. Het Engelse Zion Train heeft daar volop van geprofiteerd. Maar ja, dat was twintig jaar geleden. Het lijkt erop dat de veelkoppige band zijn energie gelijkmatig over een aantal decennia wil verdelen. Hun inspiratie trouwens ook. En, daarmee kopieert Zion Train vooral veel elementen van Toots & the Maytals en Lee Perry zonder ook maar op enig moment origineel te willen zijn. Zonde, want vandaag de dag kun je met wat elektronische hulp en de knowhow van het platenlabel juist in het reggae- en dubgenre wel heel goed voor de dag komen. Waarschijnlijk weten de heren beter waar je goeie wiet kunt kopen dan hoe je efficiënt met je studiotijd omgaat. In hun eigen hoofden gebeurt er waarschijnlijk waanzinnig veel, op plaat hoor ik het niet terug. Jammer! In het land der blinden is eenoog voorlopig nog koning. Een beetje meer hun best hadden ze wel mogen doen.

File: Zion Train – Land Of The Blind
File Under: Dub en reggae blijven dub en reggae

James Elkington & Nathan Salsburg – Ambsace

Paradise Of Bachelors

James Elkington & Nathan Salsburg - AmbsaceEn zo spelen ze tegen de klippen omhoog, de heren Elkington en Salsburg. James Elkington kennen we onder andere van Jeff Tweedy en Richard Thompson, Nathan Salsburg begeleidt Joan Shelley maar is vooral bekend als curator van het Alan Lomax-archief, vernoemd naar de man die decennia lang op pad ging met een recorder om traditionals van verschillende culturen vast te leggen. We kennen beide heren wellicht ook van een eerdere plaat waarop ze in gitaarduetten elkaar al tokkelend wisten te versterken. Het grappige is dat gitaarduetten sinds een dikke dertig jaar uitgestorven leken en was voorbehouden aan de grootste gitaargoden. Da’s dus meteen teniet gedaan. Elkington en Salsburg pakken naast wat werk van The Smiths (“Reel Around The Fountain”), Duke Ellington (“Fleurette Africaine”) en Norman Blake (“Slow Train”) de vrijheid om eigen composities uit te proberen die vooral gaan om een goed gevoel van tevredenheid en mooie melodietjes. Het grote technische kunnen is slechts bijzaak. Een pure nazomerse avondplaat.

File: James Elkington & Nathan Salsburg – Ambsace
File Under: Rustgevend getokkel
File Audio: [Up of Stairs][Reel Around the Fountain]

So Stressed – The Unlawful Trade Of Greco Roman Art

Honor Press

So Stressed - The Unlawful Trade Of Greco Roman ArtDat postcore en screamo-varianten steeds vaker teruggrijpen naar ouderwetse hardcore mag gewoon weer. Letlive en Fucked Up hebben zich wat dat betreft enorm bewezen. So Stressed uit Sacramento doet niet anders. Het trio lijkt alleen te zijn vergeten dat je niet voortdurend boosaardig hoeft te klinken om entertainend bezig te zijn. Het boeit So Stressed waarschijnlijk geen ene moer. Als de bassen maar rechttoe rechtaan voortdenderen en de drums hun rare kwinkslagen maken is er al voldoende uitdaging voor de heren. De hardcore-ethiek draait om het vermogen om te overrompelen en om het uithoudingsvermogen. De luisteraar moet vooral uitgeput worden. Hij moet naar adem snakken bij het beluisteren van deze plaat. Ik kan niet anders dan mezelf op een borreltje trakteren. Eindelijk rust in de tent.

File: So Stressed – The Unlawful Trade Of Greco Roman Art
File Under: Hardcore als uitputtend element

Gotcha! – Back To The Moon

Gotcha!/Muziekpromotor

Gotcha! - Back To The MoonGotcha! komt maar weer eens met een plaat. Het moest ook wel, omdat alle kinderen op het Haarlemse schoolplein zich afvroegen wie die rare mijnheer met die getekende kop op een lowrider-fietsje eigenlijk is. Welnu, Amsterdam had Wally Tax, in Eindhoven hebben ze Armand en in Haarlem gaat er een buzz rond over Gotcha!, een stelletje ongeregeld dat met drank en drugs de boel in Nederland een tijd lang wist op te schudden met onvervalste p-funk, gogo-beats, kristalheldere melodietjes en een goede rolverdeling tussen een rapper met donkerbruine-asgrijze stem en een fragiel menneke dat wist te ontroeren met breekbare liefdesliedjes. Dat menneke woont tegenwoordig op een boerderijtje en is eindelijk aardig bijgetrokken in de luwte. Wat overblijft zijn de pennenvruchten en ideetjes van Ten, of E-10, E-1 of gewoon Iwan tegenwoordig. Waarschijnlijk heeft iemand de rapper ooit verteld dat hij zelfs kan klinken als een David Bowie, als hij maar het juiste liedje daarvoor aangereikt krijgt. Het is “Home” geworden. De beste track van het album, maar compleet niet des Gotcha!’s. Ik hoop dat Ten met al zijn talent zich laat inspireren door de NWA-film of de nieuwe Public Enemy. Ik wacht op het moment dat hij van kwaadheid weer gierend de bocht uitvliegt en zijn furieuze raps over een zinderend publiek heen flikkert. Gotcha! is nu ingekapseld als een rariteitenkabinet op een keurig straatfeestje met een springkussen voor de kids en slechts twee satéstokjes voor elke aanwezige. Zelfs Michael Franti met zijn voltallige kroost en exen ademt meer vuur en bezieling dan deze door drank en drugs getekende band. Het klinkt hard, maar het rock ‘n roll-gehalte is overgenomen door ‘n Lil’ Kleine en Ronnie Flex.

File: Gotcha! – Back To The Moon
File Under: Saaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaai

Ghostface Killah – Adrian Younge Presents: Twelve Reasons To Die II

Linear Labs

Ghostface Killah - Adrian Younge Presents: Twelve Reasons To Die IISamen met Adrian Younge knutselde Ghostface Killah eigenhandig een auditief stripboek in elkaar waarin Marvel-superhelden werden neergezet die in een Kill Bill-verhaal waren beland. Ghostface werd opgevoerd als ene Tony Starks die het moest opnemen tegen de DeLuca-gangsterfamilie. Zijn Wu Tang-maatjes U-God en Inspektah Deck hielpen hem uit de brand met geweldige productionele bijdragen. Dit keer is het de beurt aan Raekwon die als Lester Kane een schaduwpersonage voor Tony Starks is. Ze stuwen elkaar op in de vaart der volkeren en oude Wu Tang-tijden herleven. Muzikaal is deze opvolger meer van hetzelfde. Adrian Younge houdt vast aan zijn palette van Staxsoul, Blaxploitation-soundtracks, CTI-jazz en fusionrock uit de jaren zeventig. Het verschil is als een opvolger van een succesvolle blockbuster; er was voor deze plaat meer budget en meer tijd om artiesten te casten voor de perfecte rol. RZA vervult de rol van verteller met verve. Younge perfectioneerde het ’70’s geluid door samples opnieuw te laten inspelen en ze analoog op te nemen. Je hoort die aanpak terug. De puzzelstukjes passen perfect. Deze tweede cd van de serie gaat een blauwdruk worden voor spannende hiphop-tijden. NWA opnieuw in de bioscoop, Younge en Ghostface Killah op je speakers.

File: Ghostface Killah – Adrian Younge Presents: Twelve Reasons To Die II
File Under: Grootschalige Wu Tang-reünie is nog dichterbij

Cayucas – Dancing At The Blue Lagoon

Secretly Canadian

Cayucas - Dancing At The Blue LagoonZach Yudin is al een tijdje bezig om het wiel uit te vinden. Eerst met zijn bandje Oregon Bike Trails. En nu dus alweer een tweede plaat met Cayucas. Zach probeert verhaallijntjes op poten te zetten. Hij is tenslotte een singer-songwriter. En liedjes maakt hij. Met duidelijke verhaaltjes. Op een heel lieve, maar vooral brave manier. Keurig binnen de lijntjes. Met klassieke strijkarrangementjes en her en der wat hoorngeschal. Waar Yudin experimenteert met ritmes wordt hij steevast vergeleken met Vampire Weekend. Da’s niet erg, hoewel ik eerder geneigd ben te refereren aan het solo-werk van David Byrne. Yudin werkt namelijk zijn eigen gedachten uit tot liedjes waarbij hij collega-muzikanten nodig heeft en niet a priori als band samen tot aardige luisterverhaaltjes komt. Hij doet wat hij moet doen, anders gebeurt er niets. Overduidelijk is dat het zijn ideetjes en verhaaltjes zijn. Over een paar jaar zal blijken of Yudin ook als teamplayer goed uit de verf komt.

File: Cayucas – Dancing At The Blue Lagoon
File Under: Keurig binnen de lijntjes
File Video: [Moony Eyed Walrus][Toch nog een beetje zomer in Hella]