Category Archives: Roots of Heaven 2006

Roots of Heaven 2006

Door Spookrijder. Foto's Jelmer

Enige ontwenning maakt zich wel van je meester, als je na twee dagen London Calling opeens op Roots of Heaven verzeild raakt. Een groter contrast tussen twee festivals is bijna niet denkbaar. Op London Calling is het druk en heerst een gehaaste sfeer, die waarschijnlijk deels te wijten is aan de muziek en het jonge, hippe publiek (ja, ook ik word al een oude man).
elpino_banner.jpg


Continue reading

El Pino And The Volunteers – Molten City

Excelsior / V2

el_pino-molten_city.jpgVeel zoeken, drukke wegen waar we niet op mochten, klimmen en uiteindelijk 39 graden op de bol. We kregen het fietsend bereiken van de Moezel niet cadeau. Gelukkig kregen we uiteindelijk een steile lange afdaling waar de rivier zich aan ons openbaarde. Ik was hier eerder geweest. In 2000, het weer was destijds niet best. Wij klommen destijds uit het dal, de Eifel in, op de dag dat de zonsverduistering plaats vond. Behalve wolken en mensen met van die rare brilletjes was er echter geen zon te zien. Ik herinner me een restaurant waar we koffie dronken met op de achtergrond The Beatles‘ “Here Comes The Sun.” Helaas, niet dus. Vandaag liet deze zich echter des te meer zien. Het terras was dan ook onderdeel van deze tocht. De koude cola liet zich smaken, terwijl The Jayhawks zachtjes “Take Me With Me When You Go” zongen. De route was nu simpel, gewoon de Moezel vervolgen. Wijnvelden, of als het steiler werd bossen of als het nog steiler werd rotsen trokken aan ons voorbij. Het water was er altijd, rustgevend, schijnbaar zonder moeite. Het landschap was weinig afwisselend, maar mooi. Wij genoten. Het tempo van ons lag relatief hoog, alleen de wegen door de stadjes en bruggen die wel of niet overgestoken moesten worden vroegen nog onze aandacht. Niets moest meer, dit was in onze beleving de ultieme vrijheid. Na een lange dag bereikten we uiteindelijk, na inkopen gedaan te hebben voor het eten, de camping: moe, hongerig, verlangend naar een douche. Maar toch ook weer voldaan en benieuwd naar de dag van morgen.

File: El Pino And The Volunteers – Molten City
File Under: De soundtrack van deze dag.
File Audio: [Een laptop en een draadloze internetverbinding zou hiervoor genoeg geweest zijn]

Cracker – Greenland

Cooking Vinyl / Bertus

cracker-greenland.jpgGroenland, ik krijg er geen fijne associaties mee als ideaal vakantieland. Integendeel, volgens mij is het er koud, ik zou er zo in een paar weken in een depressie kunnen raken. Het Amerikaanse Cracker heeft echter gemeend om hun nieuwste wapenfeit naar dit land te moeten noemen. Ze timmeren dan ook al heel wat jaren aan de weg. David Lowery had – of eigenlijk is het nu weer heeft – een andere band Camper van Beethoven. Na het – destijds – opheffen begon hij begin jaren ’90 deze band waarvan in 1992 het nummer “Low” zelfs een heuse hit werd. Hierna zakte de populariteit wat weg, maar er verschenen gereld nieuwe releases. Dit jaar was er nog een soort van Best Of, of beter gezegd tweemaal een soort van Best Of. Eenmaal een niet gewenste door de gewezen platenmaatschappij, eenmaal opnieuw opgenomen als reactie op initiatief van de band zelf. De band wilde echter maar één ding: het nieuwe album presenteren dat al klaar lag. Dat is naar nu blijkt geheel terecht, want Greenland is een prachtig album geworden met ingetogen alt.countryliedjes, maar ook met heuse psychedelische invloeden. Bij de opnames is dan ook John Morand (hij produceerde eerder Sparklehorse) en zelfs Mark Linkous (Sparklehorse himself) betrokken. Aan materiaal was geen gebrek. Meer dan één uur is er op deze cd gevuld. Zwakke nummers zitten er niet tussen. De teksten lijken van een zanger in een midlife crises, als een Groenland in zijn eigen leven. Muzikaal is het allemaal behoorlijk dichtgesmeerd, maar ik vind het allemaal niet te. Een prima release dus voor een band die al heel wat jaren in de muziekwereld rondzwerft en dat hopelijk ook blijft doen.

File: Cracker – Greenland
File Under: Zware overdenkingen leiden tot mooie liedjes
File Audio: [Something You Ain't Got en Gimme One More Chance staan op my space]

Ben Weaver – Blueslivinghollerin'

Fargo / PIAS

Ik had de nare eigenschap om van een nieuwe artiest die ik ontdek gelijk maar zijn hele backcatalogus te kopen. Die draaide ik dan in een paar weken grijs en vervolgens belandden ze in het grote Billy-archief en kwamen daar nog zelden uit. Zolang ik nog geen eigen huis en geen kinderen had was dit niet zo’n probleem, maar nu met maandelijkse hypotheek en kinderdagverblijfkosten moet ik toch wat meer op de centjes letten. Vorig jaar ontdekte ik Ben Weaver toen hij het geweldige Stories Under Nails uitbracht en kwam erachter dat hij nog drie cd’s uitgebracht had. Ik zag de bui al hangen. Gelukkig denkt platenmaatschappij Fargo een beetje mee met jonge ouders en anderen die het minder breed hebben. Daarom heeft ze van de eerste drie albums een ruime samenvatting gemaakt in de vorm van Blueslivinghollerin’. Het mooie is dat Fargo de nummers gegroepeerd en chronologisch heeft geplaatst op het album. Hierdoor krijg je een helder beeld van de voortdurende ontwikkeling van Weavers als schrijver van liedjes die een ruwe mix van folk, blues en country zijn. Meer dan eens moet ik aan Tom Waits denken en dat wordt versterkt door verdere verrauwtomwaitsing van zijn stem, maar wel met ‘snik’. Als toetje na de samenvatting krijg je overigens ook nog eens vier hagelnieuwe tracks, die ik alles behalve vullertjes zou willen noemen. Ook zij die alles al hebben van Weaver moeten vrees ik ook weer de knip trekken om Weaver’s prachtige uitvoering van Bob Dylan‘s “Ballad Of A Thin Man” te kunnen horen.

File: Ben Weaver – Blueslivinghollerin'
File Under: Puike samenvatting met dito verlenging
File Audio: [Hier halverwege de pagina]

Ane Brun – A Temporary Dive

Determine / V2

Ik vraag me af hoe dat zit, daar in het Hoge Noorden. Kennelijk zit er iets in het Noorse water dat je dromerig maakt. Misschien is het het eten dat er voor zorgt dat je rust uitstraalt. Misschien is het de wijdsheid van het land. Maar wat het ook is, ik zou willen dat ik er een beetje van had. In een potje zou ik het bewaren, weggestopt onder mijn bed. En af en toe zou ik er een beetje van gebruiken. Om liedjes te maken. Bijvoorbeeld zoals het onvolprezen Washington dat doet op haar laatste plaat, A New Order Rising. Dan zou ik duistere rock spelen zoals Madrugada dat deed op “The Nightly Disease”. En af en toe zou ik dwarse rock maken zoals Motorpsycho dat al jaren doet. Maar meestal niet. Want meestal zou ik liedjes maken zoals Ane Brun ze maakt. Minimalistische liedjes, slechts begeleid door een gitaar. En af en toe zou ik misschien wat accordeon en strijkers toevoegen, maar verder niets. Meer zou ik niet nodig hebben. En ik zou liedjes zingen. Ik zou een beetje klinken als Joni Mitchell. Of Michelle Shocked misschien. Ani diFranco. En u zou wegdromen bij mijn stem. Want meer is er soms niet nodig voor vervoering. Maar helaas. Ik ben slechts een lelijke stukjesschrijver die nog geen noot uit een blokfluit krijgt. Ik kom niet uit Noorwegen en ik kan al helemaal niet zingen. Dus vergeet het maar, ik ben zelfs niet eens blond. Voor mij geen Washington, voor mij geen Madrugada. Voor mij geen Motorpsycho. En voor mij al helemaal geen Ane Brun. Ik ben niets.

File: Ane Brun – A Temporary Dive
File Under: Wonderschone slaapster uit het Noorse land.

Mary Gauthier – Mercy Now

Lost Highway / Universal

Eigenlijk is het niet zo slim om hier een stukje over Mary Gauthier te gaan schrijven. Wie wil nou zijn vriendin met anderen delen? Ik heb namelijk al een paar jaren stiekem een lat relatie met deze Amerikaanse. Deze is zo geheim dat ze zelf nergens van weet. Af en toe komt ze even overwippen naar ons land voor een reeks aan concerten, want haar alt.kuntry-liedjes doen het goed in ons land. Ergens zien we elkaar dan. Ze vertelt dan prachtige soms wat zware verhalen die haar nummers ondersteunen. Ze heeft veel ellende meegemaakt in haar leven. Dit weet ze vanaf 1997 om te zetten in albums die de ellende bij mij thuis brengen, maar wel op een wijze die hoop biedt. De reden dat ik toch iets over haar schrijf is dat er een nieuwe plaat is getiteld No Mercy. Het vierde album gaat door waar de vorige ophield. De plaat werd opgenomen met hetzelfde vast team aan musici met onder hen producer Gurf Morlix. Een lekker draaiend team moet je immers niet vervangen. Voor het merendeel van de songs deed Gauthier wederom zelf het schrijfwerk. Hier en daar zocht ze assistentie of leende een nummer van Fred Eaglesmith en Harlan Howard. Het meest opvallende is echter dat ze haar eigen “I drink” weer opnieuw opnam. In deze versie is het minder ruw dan de uit 1999 stammende versie. Haar ellende lijkt hierdoor wat verder weg. Toch is het niet minder knap gedaan. Mijn liefde voor haar en haar muziek is er na al die jaren nog steeds. Mary, tot gauw.
Kus van je Ewie.

File: Mary Gauthier – Mercy Now
File Under: Never change a winning team
File Audio: Het hele album staat op Mary's eigen luisterpaal
File Video: Het nummer Mercy Now is te bekijken op haar website

Woven Hand – Consider The Birds

Lange dagen en donkere nachten. Een fles wodka in het vriesvak. Een duistere studentenkamer ergens in Den Haag. Het zal aan het einde van de jaren negentig geweest zijn. De eerste plaat van 16 Horsepower klinkt door de kamer. Sigarettenrook. De geur van oud bier. De film in mijn hoofd is weer terug als ik luister naar Consider The Birds van Woven Hand. Ik hou altijd rekening met vogels. Het zijn bijzondere beesten. Ik luister en vraag me af waarom deze plaat niet gewoon een plaat van 16 Horsepower. Want Eugene Edwards, de man achter Wovenhand en de zanger van 16 Horsepower, laat deze plaat verder gaan waar Folklore ophield. Donker. Duister. Alsof ik een mormonenkerk binnengeslopen ben en daar in de hoek de preek van Eugene mag luisteren. Mooie, bijna verstilde liederen dreunen uit mijn speakers. Mooie, dreunende liederen volgen. Eugene is na al die platen van 16 Horsepower en nu deze vierde plaat van Wovenhand nog niets kwijtgeraakt van zijn drive, zijn vermogen om je bij de keel te grijpen en je te laten luisteren tot de laatste tonen van de plaat wegsterven.

File: Wovenhand – Consider The Birds
File Under: Als Eugene preekt dient men nederig te luisteren
File Audio: [Bleary Beauty Eyed]