Category Archives: Sikkema

Jaarlijst 2011: Sikkema

The Joy Formidable - The Big Roar1. The Joy FormidableThe Big Roar
2. The Black KeysEl Camino
3. RadioheadThe King Of Limbs
4. ElbowBuild A Rocket Boys!
5. Cold War KidsMine Is Yours
6. Washed Out – Within And Without
7. Florence + the MachineCeremonials
8. Noel Gallagher´s High Flying BirdsNoel Gallagher´s High Flying Birds
9. Dazzled KidFire Needs Air
10. Skrillex – More Monsters And Spirits

Tapes 'n Tapes – Outside

Ibid / Bertus

Tapes 'n Tapes - OutsideDit is hun derde plaat, maar ik moet eerlijk zeggen dat ik de eerste twee nooit heb geluisterd. Niet dat het uitmaakt, je bent zo goed als je laatste plaat toch? Met Outside zitten de Tapes ‘n Tapes midden in de indie-wereld. Dat bedoel ik letterlijk, ze lijken overal wel wat van mee te pakken. Ik hoor voornamelijk The National, The Walkmen en Modes Mouse terug (en dan mis ik er vast nog een paar), maar ook oudjes als Pixies en Pavement. Dat zijn natuurlijk wel de grote namen en het zou mooi zijn als je in één adem wordt genoemd naast deze namen. Maar ze zullen niet aan het lijstje worden toegevoegd, ze worden toegevoegd aan het lijstje van copy-cats. Al is dat misschien te wreed om te zeggen, het zal zeker niet hun opzet zijn geweest, dat heet inspiratie. Het levert ook zeker wel een aantal hoogtepunten op, luister maar eens naar “The Saddest Of All Keys”, een nummer dat alle kanten opvliegt, of het schimmige “Nightfall”, dat juist recht door zee gaat. Tapes ‘n Tapes zit midden in de grote zoektocht naar een eigen geluid, die is er nog niet, maar je voelt dat de sound ergens opgesloten zit in het hoofd van de bandleden, laten we hopen dat ze na drie albums eindelijk de code weten te kraken.

File: Tapes 'n Tapes – Outside
File Under: Goed geluisterd naar de huidige indie trends
File Audio: [MySpace]
File Video: [Freak Out]

Arquettes – Wave On

Keremos / PIAS

Arquettes - Wave OnWe gaan weer terug naar de jaren 90′ met de Arquettes uit België. De tijd van de eensgezinde samenzang en de synthesizers. Bij het luisteren naar Wave On schieten de bands Supergrass en Weezer me geregeld door het hoofd, maar je kunt het ook dichter bij hun huis zoeken, bijvoorbeeld een band als het Belgische Millionaire. De Arquettes geven er hun eigen hedendaagse draai aan met joelende gitaren, beats en hippe geluidjes. Het levert een aantal catchy nummers op zoals “Sleep One Thousand” en “Crafty”, nummers die het vast ook goed op de radio doen. Er zijn weinig rustmomenten op het album, alles is lekker up-beat en dansbaar. En nu het festival seizoen er weer aankomt, zal het me niks verbazen als deze jongens op de diverse sub-podia zullen verschijnen. Een hoofdpodium zit er nog niet in voor de Arquettes, daar zullen ze toch meer onderscheidend voor moeten worden en iets meer lef moeten tonen in hun muziek. Een band die met goede moed de toekomst in mag, want met Wave On zetten ze een fijn debuut neer.
File Under gaf in samenwerking met Ekko en Friendly Fire enkele setjes van twee tickets weg voor The Next Big Thing.. From Belgium in Ekko. Daarvoor ben je nu te laat.

File: Arquettes – Wave On
File Under: De jaren 90 heruitgevonden
File Video: [Gutters][Mounting][Crafty]

Calhoun – Heavy Sugar

Eigen Beheer

Calhoun - Heavy SugarIn mijn zoektocht naar informatie over Calhoun, kwam ik dit keer niet op een wiki uit. Dat is vreemd voor een band, zeker als ze al met hun vierde album bezig zijn. Misschien een eerdere hit? Die is ook niet te vinden, althans niet met mijn snelle zoektocht. Zonder echte informatie ben ik deze luisterbeurt ingegaan. Calhoun blijkt pure pop te zijn, meestal zoet, soms dromerig, maar nooit zwaar. Zelf denken ze er blijkbaar anders over, gezien de naam Heavy Sugar. Er zal best meer achter zitten, maar ik hoor het er niet af. Heel veel Sugar, maar geen Heavy. Pop met soms een vleugje country, bijvoorbeeld een banjo om het nog zoeter te maken. Calhoun levert dertien relaxte songs af, die me stuk voor stuk doen denken aan mijn jeugdvakanties met mijn ouders, gewoon doen en laten wat je wil, geen verantwoordelijkheden. Je zit achterin de auto als pa naar de camping rijdt, de boodschappen worden door ma geregeld, je bordje met eten staat met zonsondergang klaar en jouw grootste verantwoordelijkheid is op tijd naar de wc gaan. Die dagen zijn verleden tijd, maar Calhoun brengt ze even terug.

File: Calhoun – Heavy Sugar
File Under: Pop in z'n puurste vorm

In-Flight Safety – We Are An Empire, My Dear

In-Flight Safety - We Are An Empire, My DearDe jongens van In-Flight Safety hebben ��n nadeel: ze lijken op Coldplay. Niet alleen qua muziekstijl, maar ook qua zang. Als Chris Martin tijdelijk een vervanger zoekt, dan is hij bij John Mullane aan het goede adres. En volgens mij doen deze Canadezen ook niet echt moeite om dit juk van zich af te gooien. Met dit in m’n achterhoofd luisterde ik dan ook naar We Are An Empire, My Dear. Op een gegeven moment heb ik geprobeerd even m’n hoofd leeg te maken en Coldplay-loos te luisteren. En dan valt er redelijk wat te ontdekken, een mooie combinatie van een prettige stem die af en toe een octaafje hoger gaat, een paar mooie meezingmomenten om het publiek te vermaken, een paar gevoelige momenten om iedereen weer te bedaren, soms een opzwepende piano en de eenvoudige gitaar die John’s stem begeleid. Sorry, ik hou mezelf en jullie voor de gek, je vraagt je bijna af of het een hoax is. Als Coldplay niet had bestaan, dan hadden zij ze wel uitgevonden. Ik heb echt geprobeerd om een eigen geluid te ontdekken, maar het is er gewoonweg niet.

File: In-Flight Safety – We Are An Empire, My Dear
File Under: De nieuwe Coldplay is gelekt
File Video: [Model Homes]

Continue reading

Elbow – Build A Rocket Boys!

Polydor / Universal

Elbow - Build A Rocket Boys!Ooit leerde ik Elbow kennen door het nummer “Red” van hun album Asleep In The Back uit 2001, een nogal britpop aandoend nummer met een rustig begin en een explosief einde. Sindsdien ben ik ze blijven volgen en heb ik nooit begrepen waarom Elbow niet gerekend wordt tot de Radioheads van deze wereld, in mijn ogen staan deze jongens net zo goed op eenzame hoogte. Elk album weer grijpen ze me beet en laten ze me niet los. Met hun vorige album The Seldom Seen Kid kregen ze voor het eerst de waardering die ze verdienen, het album kreeg een Mercury Music Prize en een Brit Award. Wordt het nu niet een tijd voor een Grammy? Build A Rocket Boys! zal ze geen Grammy brengen voor het beste album, maar misschien wel voor beste song. Het zwaartepunt van het album ligt namelijk in de eerste twee nummers, wat mooi! “The Bird” kijkt melancholisch terug op een gebroken relatie en in “Lippy Kids” denken we met weemoed terug aan onze jeugd, kattekwaad uithalen zonder enige verantwoordelijkheden. De volgende twee nummers doen wat lichter aan, al is het bij Elbow nooit hap-slik-weg. Vanaf “Jesus Is A Rochdale Girl” leveren ze nog zeven prachtige pareltjes af, geheel in Elbow-stijl. Nummers die niet exploderen in je gezicht, maar nummers die klein blijven en het moeten hebben van de intieme sfeer. Met Build A Rocket Boys! zullen ze wederom geen commerciële doorbraak krijgen, maar mijn god, wat verdienen deze jongens het.

File: Elbow – Build A Rocket Boys!
File Under: Elbow hoort definitief bij de grote jongens
File Video: [The Birds (Live at Blueprint Studios)]

The Phantom Band – The Wants

Chemikal Underground / Konkurrent

The Phantom Band - The WantsIk heb twee jaar geleden het debuut van The Phantom Band beschreven op File Under, een mooi album met donkere en lange nummers. Nu komen ze met opvolger The Wants, en ik zal niet beginnen met het cliche ‘het moeilijke tweede album’. Wat in dit geval ook totaal niet opgaat, The Wants is minstens zo’n verrassing als Checkmate Savage. Misschien iets donkerker en iets lomer dan zijn voorganger. Maar nog steeds doen ze me denken aan The National, The Talking Heads en Nick Cave. De elektronica is ook nog altijd aanwezig, telkens weer vreemde geluiden die perfect aansluiten bij de sfeer van het nummer. Zelfs de lange nummers zijn er nog steeds, op ´´n na allemaal boven de vier minuten. Maar goed, ondanks het hoge niveau ligt het lot van The Phantom Band niet bij het grote publiek, ook The Want zal geen groot commercieel succes worden. Daarvoor klinkt The Phantom Band toch te duister, te weinig opbeurend. En zeker nu de lente bijna start, kan ik wel een opbeurend deuntje gebruiken. Dus ga ik maar snel naar de nieuwe Radiohead luisteren (sic).

File: The Phantom Band – The Wants
File Under: Mooi herfstweer

Paul Smith – Margins

Cooperative Music / V2

Paul Smith - MarginsBij het horen van openingsnummer “North Atlantic Drift” dacht ik even dat Maxïmo Park gewoon verder was gegaan en zich had omgedoopt tot Paul Smith. Maar na dit nummer vergeet je dat al snel. Op Margins zien we een andere kant van Paul Smith, de zanger van Maxïmo Park. Een zachtere en serieuzere kant die Maxïmo Park weinig laat zien. Bij Paul Smith geen Kaiser Chiefs en Franz Ferdinand taferelen met een grote stampende en schreeuwende massa’s. Paul slaat de gevoelige toon aan en komt zelfs met bijna akoestische nummers als “Improvement Denouement”, “While You’re in the Bath” en “This Heat”. Met zoete teksten als ‘I drew you sleeping, with lights on your tender skin’ zingt hij je in slaap. Het griezelig sentimentele gitaarrifje aan het einde doet me weer ontwaken. Verrassend veel zoetigheid en teleurstellend weinig brutaliteit heeft Paul in zich zitten. Nu ben ik nooit echt fan geweest van Maxïmo Park, mochten ze op een festival optreden, dan stonden ze in de als-er-niks-anders-speelt-dan-deze-maar-lijst. Paul Smith redt het niet eens tot die reserve lijst.

File: Paul Smith – Margins
File Under: Geneuzel in de marge

Heroes & Zeros – Simian Vices Modern Devices

Redfield / Suburban

Heroes & Zeros - Simian Vices Modern DevicesVoor vandaag had ik nog nooit van de Noorse progressieve rockband Heroes & Zeroes gehoord. Wel als ik FIFA 2008 gespeeld zou hebben, hun nummer “Into The Light” van het debuutalbum Strange Constellations uit 2007 was namelijk de soundtrack voor dat spel. Daarna bleef het stil rondom Heroes & Zeros, tot ze vorig jaar Simian Vices Modern Devices uitbrachten in Noorwegen en nu dan ook voor de rest van de wereld. Een inderdaad progressieve rockplaat maar niet het donkere soort, behoorlijk toegankelijk en flink afwisselend. De nummers komen gemiddeld ruim boven de vier minuten uit met uitschieters naar zeven minuten. Vooral in die langere nummers laat de band hun ware kunnen zien, mooi uitgesmeerde stukken die op het podium de tent zullen opblazen. De stem van Hans Jørgen Undelstvedt doet me soms wel denken aan Chris Wall van het voorlopig opgeheven Air Traffic, vooral in “Iron Honey & Gold”, een van de meest toegankelijke nummers ondanks het explosieve einde. Over de coverart valt nog wel wat te zeggen, drie tongen uit de ogen en de mond, erg luguber vond ik het, niet mijn keuze bij de muziek. De plaat heeft daar verder niet onder te lijden, want Simian Vices Modern Devices smaakt naar meer.

File: Heroes & Zeros – Simian Vices Modern Devices
File Under: Progressieve rockhelden van Noorwegen proberen het elders
File Video: [Cipramillion]

Smashing Pumpkins – Teargarden By Kaleidyscope Volume 2: The Solstice Bare

Bertus

Smashing Pumpkins - Teargarden By Kaleidyscope Volume 2: The Solstice BareDrie jaar na zijn comeback-album Zeitgeist gooit Billy Corgan het weer over een andere boeg. Het lijkt hem maar niet te lukken om de magie te pakken. De magie die de Smashing Pumpkins hadden in de beginjaren, wie heeft Siamese Dream of Mellon Collie and the Infinite Sadness nou niet in z’n kast staan? Nu probeert Billy het weer, uiteindelijk zonder enig origineel bandlid, daar schijnt er bij elk nieuw project eentje van af te vallen. Teargarden By Kaleidyscope is een project van 44 nummers die per stuk gratis via de website worden vrijgegeven. We zijn inmiddels aangekomen bij nummer 8 en een tweede EP. De eerste EP (de eerste vier nummers) greep terug naar de jaren 70. De tweede EP lijkt meer gericht te zijn op het winnen van nieuw publiek. Met “The Fellowship” probeert Corgan de meezingers op de hand te krijgen met ‘are you with us, or against us’, een opruiende tekst waar Muse meer kaas van heeft gegeten in “Uprising”. Het radiovriendelijke “Freak” heeft een fijn refrein en Billy gooit er zelfs nog een lollig ‘lalalalalaa’ in. De overige twee nummers “Tom Tom” en “Spangled” voelen wat speels en licht aan, misschien moet je daar echt vaker naar luisteren om die te kunnen waarderen. Het tijdperk van de Smashing Pumpkins is voorbij, maar dat wisten we al. Wat overblijft is een goedbedoeld project dat drijft op nostalgie.

File: Smashing Pumpkins – Teargarden By Kaleidyscope Volume 2: The Solstice Bare
File Under: Project moet nog op gang komen