Category Archives: Spookrijder

Flinke Namen – Superstuntwerk

Topnotch / Universal

Flinke Namen - SuperstuntwerkOp het eerste gezicht klopt alles bij Flinke Namen. Murth the Man-O-Script, Sef en MC Fit zijn rappers die allen hun sporen al hebben verdiend, en een platencontract bij TopNotch is ook niet voor iedereen weggelegd. Beatmaker Flexican is geen Kubus of Delic, maar mag toch tot de Eredivisie van de Nederlandse hiphop-producers gerekend worden. Ook de opbouw van het album Superstuntwerk is in orde, met een goede afwisseling tussen meer opzwepende en ingetogen tracks. En toch mist er iets. Misschien ligt het wel aan het feit dat de heren wel heel hoge verwachtingen van hun eerste langespeler wekken. Flinke Namen zouden komen met een revolutie, een ‘oerknal’ en zoals dat heet in goed Nederlands, ‘next level shit’. Flinke Namen zouden de beste groep sinds The Beatles zijn. Ik vind het prima, maar mijn indruk is dat het allemaal wel meevalt. Enkele uitzonderingen daargelaten is de thematiek bij Flinke Namen redelijk uitgekauwd: dansen en uitgaan hier, lekkere chickies playen daar, meerdere nummers die zijn opgedragen aan vrouwen, vriendinnen, moeders, vaders en andere vrienden en familieleden, wat braggen en boasten. Dat hebben we allemaal al eerder gehoord, en beter. Murth, Sef en Fit zijn immers niet de grootste woordkunstenaars binnen de landsgrenzen. Het gaat hier niet om Jip en Janneke-rappers als Frans, Bart en Ali, maar verder dan Pinkeltje zijn deze Amsterdammers ook nog niet gekomen, om de beeldspraak maar eens door te trekken. De echte brille van een Stickz, Rico, Typhoon of Duvel mis je hier wel. Dus een revolutie? Mwah. Het doet eerder denken aan de escapades van Pieter Jelles Troelstra in 1918. Die riep ook de revolutie uit in Nederland, waarna het gros van zijn medelanders de schouders ophaalde en weer over ging tot de orde van de dag. Superstuntwerk is een redelijke Nederhop-plaat, maar meer ook niet.

File: Flinke Namen – Superstuntwerk
File Under: Troelstra anno 2009
File Video: [Wolken] [Als Zij Langs Loopt]

C-Mon & Kypski – We Are Square

Jammm

C-Mon & Kypski - We Are SquareLaat ik beginnen met een bekentenis: tot aan het moment dat ik We Are Square in handen kreeg had ik nog geen plaat van C-Mon & Kypski gehoord. Bij mij staan C-Mon & Kypski vooral op de radar vanwege hun weergaloze live-reputatie. Maar voor wie denkt dat een studioplaat van dit viertal dan per definitie tegenvalt: in het geheel niet. In een interview met de Volkskrant enkele weken vertelden de bandleden van C-Mon en Kypski dat ze voor dit album voor het eerst ‘uit de computer’ zijn gestapt en dat de plaat helemaal live is ingespeeld. Helemaal kloppen doet het niet (die samples moeten toch ergens vandaan komen), maar het is een prachtig, romantisch beeld: via krantenadvertenties, prikbordmeldingen en Marktplaats alle instrumenten op het westelijk halfrond verzamelen, ze opstellen in een flat op zes hoog achter en spelen maar. Des te verrassender is het daardoor dat We Are Square allerminst klinkt als een ingetogen huiskamerplaat. Integendeel: het resultaat van deze werkwijze is een rijk, veelzijdig mozaiek aan geluid van veelal instrumentale songs. Daar waar C-Mon & Kypski vocalen gebruiken (de samenzang in “China” en “High On A Wire” bijvoorbeeld) is het een welkome aanvulling. Wat meer is, de songs op We Are Square meanderen fijn alle kanten op, zonder dat de samenhang daarbij verloren gaat. Een sprekend voorbeeld hierbij is bijvoorbeeld “Travelling Birds”, dat begint als een vergeten productie van Modern Talking en eindigt als een muziekstuk dat op de soundtrack van Amerikaanse soaps als Dynasty niet zou misstaan. Tel daarbij op de talloze samples (waarbij fragmenten uit Fargo en Captain Jack’s Drill Instructor de leukste zijn) en je kunt niet anders concluderen dan dat We Are Square een geslaagd project is. Blijft natuurlijk de vraag hoe de band dit alles in een live-set gaat inpassen. Simon Akkermans, de C-mon van dienst, zei in het eerder genoemde Volkskrant-interview al dat het “godsonmogelijk” zou worden om de plaat live te spelen en dat de live-set “helemaal vanaf de grond” wordt opgebouwd. Kortom, grote kans dat u weer op een nieuwe muzikale reis wordt meegenomen wanneer C-Mon & Kypski uw plaatselijke poppodium aandoen.

File: C-Mon & Kypski – We Are Square
File Under: Huey Lewis leerde ons al: it's hip to be square
File Audio: [C-monspace]
File Video: [China]

Brakes – Touchdown

Fat Cat / Bertus

Brakes - TouchdownToen ik eind 2006 The Beatific Visions van Brakes besprak, schreef ik dat muzikanten die zingen over Scarlett Johansson altijd mogen blijven. Inmiddels zijn we al zover dat mevrouw Johansson zelf in de studio heeft gestaan, terwijl IJsland onlangs zelfs een look-a-like van Woody Allen’s nieuwe muze naar het Eurovisie Songfestival stuurde. Kortom: Eamonn Hamilton en zijn mannen dienen nieuw bewijsmateriaal aan te dragen voor hun bestaansrecht. Dat is er dan ook, in de vorm van Touchdown, de derde langspeler van Brakes. Of het bewijsmateriaal voldoende is, dat is weer een ander verhaal. Dat ik destijds iets met Scarlett Johansson uit mijn toetsenbord zoog, had alles te maken met het feit dat wij bij File Under nu eenmaal geacht worden een mening te hebben over een plaat. Maar eigenlijk wist ik niet zo goed wat ik met Brakes aan moest. Ik was niet onder de indruk, maar echt stevige kritiek was ook niet op zijn plaats. Nu, bij de derde langspeler, moet het er misschien maar eens van komen. Want hoe langer ik naar Touchdown luister, hoe meer de conclusie gerechtvaardigd is dat Brakes gewoon een erg middle-of-the-road gitaarbandje is. Er zitten wel wat aardige songs tussen (“Eternal Return”, “Don’t Take Me To Space, Man”), en soms zelfs een uitschieter (“Leaving England”). Maar het gros van de songs op Touchdown zijn gezapige riedeltjes die maar een beetje voortkabbelen en geen moment beklijven. Het is niet slecht, het is niet goed: het doet me niks. Ik bedoel, ik heb twee weken lang vrijwel niks anders dan Touchdown gehoord op mijn Zen. Toch heb ik mijzelf er nog niet op kunnen betrappen dat ik in die periode onbewust een nummer van deze plaat zat te fluiten. In plaats daarvan zit ik al een week in mijn hoofd met Ik Ben Verliefd Op John Travolta van Sandy, omdat een collega één keer het YouTube-videootje afspeelde. En dat kan toch niet de bedoeling zijn, heren Brakes.

File: Brakes – Touchdown
File Under: Geen vlees, geen vis, zei Dik Voormekaar al
File Audio: [Brakesspace]

Long Distance Calling – Avoid The Light

Superball / CNR

Long Distance Calling - Avoid The LightOver het algemeen vind ik het reviewen van post-rockplaten bepaald geen straf, aangezien er in feite bijzonder weinig fout kan gaan bij het opnemen van een post-rock-LP: je neemt minimaal twee gitaristen, een goede drummer en bassist en spelen maar. Echt slechte releases in het genre zijn er dan ook niet. Dat geldt ook voor dit tweede album van het uit het Duitse Münster afkomstige Long Distance Calling. Maar daar staat tegenover dat Avoid The Light, om het maar eens eufemistisch te stellen, nogal een mixed bag is. In tegenstelling tot wat je zou denken, bestaat er geen Verdrag van Münster in post-rockland dat bands opdraagt nummers van minimaal zeven minuten op te nemen. De meeste post-rockjongens zijn echter lang van stof en hechten aan een zorgvuldige opbouw en apotheose, dus dan weet je het wel. Dat Long Distance Calling ook tot die categorie behoort is prima, maar op openingstrack “Apparitions” gaan de heren redelijk de mist in. De opbouw is ver te zoeken en het nummer bestaat eerder uit drie afzonderlijke songs van vier minuten die aan elkaar geplakt zijn. Zonde, omdat Long Distance Calling in “I Know You, Stanley Milgram!” en “Sundown Highway” laat horen wel degelijk te weten hoe het moet. Te vaak blijkt echter dat Long Distance Calling moeite heeft met het vasthouden van de spanningsopbouw. Schijnbaar is het nogal een opgave om vanuit het hardcoregenre, waar de Duitsers overduidelijk hun roots hebben liggen c.q. hun inspiratie vandaan halen, de overstap naar post-rock te maken. Dat komt op “Black Paper Planes” en vooral “359” pijnlijk naar voren; laatstgenoemde track is ronduit monotoon en dus saai. Wat Long Distance Calling nodig lijkt te hebben is vocalen. Jonas Renkse van Katatonia voorziet in die behoefte op “The Nearing Grave”, waarmee ook meteen de beste track van het album is genoemd. Long Distance Calling zal moeten kiezen: of meer gebruik maken van vocalen, of langer werken aan de instrumentale songs.

File: Long Distance Calling – Avoid The Light
File Under: In het beste geval een goede variant van Mogwai
File Audio: [Calling-Space]

Winne – Winne Zonder Strijd

TopNotch / Universal

Winne - Winne Zonder StrijdVoor ons Nederhoppers zit het leven vol met vragen. Zouden we ooit nog eens wat horen van de LVO Beweging? Waarom bestaat Opgezwolle niet meer, als Stickz en Delic gewoon samen verder gaan met Rico als sidekick? Wanneer werpen Lange Frans en Baas B nu eindelijk eens de handdoek in de ring? Komt Winne nou eindelijk eens een keer met die debuutplaat? Welnu, op die laatste twee vragen hebben we in ieder geval een antwoord. Van Frans en Bart zijn we verlost als van een zeurende koppijn, terwijl Winston Bergwijn aka Winne eindelijk het volwaardige vervolg op de Onoverwinnelijk EP heeft gereleased. Oorspronkelijk zou het kleinood vorig jaar op 30 april onder de naam Koningwinnedag verschijnen, maar een klein jaar later is de Rotterdammer uitgekomen bij Winne Zonder Strijd, veertien tracks lang. En ik zal u zeggen: het valt niet tegen. Sterker nog, Winne Zonder Strijd bevat heel, heel veel om erg blij van te worden. Het gaat hier geenszins om een herhaling van de redelijk agressief en energiek klinkende EP; Winne heeft er deze keer voor gekozen om zich een wat meer laidback jasje aan te passen. Veel soulvolle samples, strijkers en pianoloopjes over een ingetogen beat, dat soort werk. Lyrisch gesproken is Winne zonder twijfel een van de sterkste rappers binnen de landsgrenzen, waarbij naast zijn uitmuntende tekstschrijverstalent vooral de uitstekende articulatie en verstaanbaarheid van Winne aandacht verdient, omdat dit bij andere rappers nog wel eens te wensen over laat. De techniek is bij Winne ook prima op orde, terwijl er inhoudelijk wat meer variatie wordt geboden dan de elf tracks vol (zeer vermakelijke, dat wel) zelfverheffing op Onoverwinnelijk. Winne Zonder Strijd is wel nog altijd een Rotterdamse aangelegenheid: als sidekicks beroept Winne zich alleen op andere rappers uit de havenstad (Feis, Shy Rock, A&c), terwijl Zwolse vrienden als Stickz en Typhoon slechts gesampled worden. Winne heeft dat goed beschouwd ook helemaal niet nodig, want deze Rotterdammer heeft meer dan genoeg aan zijn eigen kunsten. Winne Zonder Strijd past dan ook zonder meer in het rijtje van moderne Nederhop-klassiekers als Aap-O-Theek, Eigen Wereld en Tussen Licht en Lucht.

File: Winne – Winne Zonder Strijd
File Under: Rotterdams trots
File Audio: [De Belofte] [W.I.N.N.E.] [Lotgenoot] [Zegevieren]

Jaarlijst 2008: Spookrijder

Ane Brun - Changing Of The Seasons1. Ane BrunChanging Of The Seasons
2. The Last Shadow PuppetsThe Age Of The Understatement
3. Fleet FoxesFleet Foxes
4. Billie The Vision & The DancersI Used To Wander These Streets
5. dEUSVantage Point
6. Emiliana TorriniMe And Armini
7. Lupe Fiasco – The Cool
8. Hans Zimmer & James Newton Howard – The Dark Knight OST
9. British Sea PowerDo You Like Rock Music?
10. Glasvegas – Glasvegas

The Cool Kids – The Bake Sale

XL / V2

The Cool Kids - The Bake SaleSoms zijn dingen gewoon heel simpel. Neem The Cool Kids. Je maakt hiphop (dus dan ben je cool) en je bent samen net iets ouder dan 40 (dus eigenlijk ben je gewoon nog een stel knulletjes). Dan noem je jezelf natuurlijk The Cool Kids. Het ligt zo voor de hand, and I love it. Hetzelfde geldt voor dit eerste officiële schijfje van het uit Detroit en Chicago afkomstige duo. Antoine Reed en Evan Ingersoll hebben het niet zo op al die toeters en bellen die je tegenwoordig in hiphop-land tegenkomt. Aan hun broek geen Kanye West of Timbaland. Welnee, Reed en Ingersoll zijn meer van de ouderwetse stijl van The Beastie Boys, Eric B. & Rakim en LL Cool J toen-ie nog daadwerkelijk cool was en niet kon leven zonder z’n radio. Een beat en ouwehoeren maar over hoe cool je wel niet bent. En dan niet twintig tracks lang, onderbroken door 38 skits en interludes. Tien nummers is meer dan genoeg. Sceptici zullen misschien zeggen dat The Bake Sale in feite een platte remake is van pakweg Licensed To Ill of Paid In Full. Tja. Het is inderdaad zo oude school als de pest, maar de 21e eeuw is bij The Cool Kids onmiskenbaar aanwezig. Reed en Ingersoll ontmoetten elkaar via internet, alle songs op The Bake Sale werden eerder al gereleased via Myspace en hoe minimalistisch en back-to-basics de beats ook zijn: het is allemaal overgoten met een duidelijke hedendaagse elektronicasaus. Ik zou zeggen: ga eens kijken bij deze uitverkoop. Heerlijke gebakjes, als u het mij vraagt.

File: The Cool Kids – The Bake Sale
File Under: Retro de luxe
File Audio: [Coolspace]

Donita Sparks & The Stellar Moments – Transmiticate

Sparks Fly / Bertus

Donita Sparks & The Stellar Moments - TransmiticateMensen die net als ik in de vroege jaren negentig hun muzikale coming of age beleefden, kennen L7 nog wel van de VPRO-avonden op 3FM. De jongeren onder ons hoef je alleen maar te wijzen op Radio X, een van de radiozenders in de geweldige videogame Grand Theft Auto: San Andreas. Inderdaad, “Pretend We’re Dead” is van L7 en werd geschreven door Donita Sparks. L7 was een fijne band in het schemergedeelte tussen grunge en punkrock, en mevrouw Sparks schreef voor die tijd even zo fijne songs. Kon ik maar hetzelfde zeggen van haar debuutplaat als soloartieste, Transmiticate. U begrijpt het al: dat kan ik niet. Mevrouw Sparks is namelijk, samen met haar band The Stellar Moments, nogal blijven hangen in 1992. Zoals u weet heeft de tijd sindsdien niet stilgestaan, en om nu te zeggen dat het werk van L7 van tijdloze schoonheid is gaat mij in ieder geval wat te ver. Donita Sparks is echter gewoon verder gegaan waar ze destijds gebleven is, waardoor Transmiticate nogal gedateerd overkomt. Songs als “Fly Feather Fly” en “Take A Few Steps” doen anno 2008 slaapverwekkend aan, en u wordt als luisteraar geacht in vervoering gebracht te worden door het enkele riffje, basloopje of drumbeatje waarop Donita haar werkjes laat leunen. Riedeltjes als “Headcheck” en “Creampuff” zijn een stukje beter, maar ook echt te mager voor een dame die al zo lang meedraait in de liedjesschrijverij. Ik bedoel, we hebben het hier niet over een bandje dat in een oefenkeet bij dBs wat staat te pielen. Ik zou nu heel lullig kunnen zijn, de titel van de eerste single als leidraad kunnen nemen en schrijven dat het hier, wat betreft de solocarrière van Donita Sparks, gaat om “the infancy of a disaster”. Maar dat doet ik niet. Transmiticate is namelijk geen waardeloze plaat. Maar een beetje muzikale zelfontplooiing had geen kwaad gekund, lieve Donita.

File: Donita Sparks & The Stellar Moments – Transmiticate
File Under: Gaap…
File Video: Infancy Of A Disaster

Air France – On Trade Winds / No Way Down

Sincerely Yours / Import

Air France - On Trade WindsAfgaande op het weer dat Gothenburg meestal teistert, zou je denken dat deze stad op muzikaal vlak alleen maar death metal en depressieve singer-songwriters voortbrengt. Nu zijn In Flames en At The Gates inderdaad grote namen in het eerste genre, terwijl Jens Lekman en Maia Hirasawa met hun akoestische ook een aardig toontje meespelen, maar ook vanuit de elektronicahoek mag de afvaardiging er zeker zijn. De meest recente exponent uit dat genre, speciaal gemaakt voor hen die The Knife te eigenzinnig en The Tough Alliance te poppy vinden, is het duo Air France. Aangezien het bij On Trade Winds (van vorig jaar) en No Way Down (van vorige maand) om EP’tjes gaat, in aanloop naar een ongetwijfeld op handen zijnde full-length plaat, neem ik ze gewoon allebei even mee. Zo ben ik dan ook wel weer.
Air France - No Way DownHet fijne aan Air France is dat je het hele elektronische spectrum dat de afgelopen jaren uit Scandinavie is komen nederdalen, op twee schijfjes bij elkaar hebt. “June Evenings” is Royksopp op zijn best, “Never Content” doet denken aan “Pass It On” van The Knife, terwijl “Collapsing At Your Doorstep” niet zou misstaan op een Kleerup-plaat. Het meest opmerkelijke is misschien wel het ongelooflijke zomergevoel dat de songs van Air France overbrengen. Van tracks als Karibien en No Excuses is het moeilijk voor te stellen dat ze niet in Barceloneta of La Ribera, maar in pakweg Majorna of Hisingen in elkaar geflanst zijn. Accentverschilletjes tussen beide EP’s zijn er wel. No Way Down is wat ingetogener en zet meer in op sfeeropbouw, terwijl On Trade Winds nog een echte dansplaat is met drie strandfeestplaten. Samen zijn ze wat mij betreft een perfecte soundtrack voor de zomer. En dat is hard nodig ook, aangezien het weer in Nederland dezer dagen nog beroerder is dan in Gothenburg. Gelukkig is er nog Air France, dat u in een wip naar betere oorden vliegt. Om maar met de sample uit “Collapsing On Your Doorstep” te spreken: ‘It’s all like a dream! – No, better!’

File: Air France – On Trade Winds / No Way Down
File Under: Een enkeltje zomer
File Audio: [No Excuses @ MySpace]
File Video: [Never Content] [Beach Party]

Jesse Malin – On Your Sleeve

One Little Indian / Bertus

Jesse Malin - On Your SleeveToen uw recensent nog een klein Spookrijdertje was, keek ik op zaterdagavond altijd naar Herexamen met Inge Diepman. (Trouwens Inge, als je dit leest: laat even weten hoe het met je gaat!) Herexamen begon altijd met zo’n heel leuk liedje, zo van ‘Don’t know much about history’. Ik had er geen weet van, maar naar later bleek was dat mijn eerste kennismaking met Sam Cooke. Jesse Malin zegt in het boekje bij On Your Sleeve dat zijn gevoel bij “Wonderful World” afkomstig is uit de film Animal House met John Belushi. Malin moet wel een gruwelijke hekel aan die film hebben, want hij verkloot het nummer op vakkundige wijze en maakt er een zeikplaat van. Het is exemplarisch voor wat er mis is met On Your Sleeve. Laat ik voorop stellen: ik ben over het algemeen geen liefhebber van covers, al zijn er een aantal uitzonderingen. Anna Ternheim’s Engelstalige versie van “Shoreline” vind ik bijvoorbeeld mooier dan het origineel van Broder Daniel, terwijl ik ondanks veel protest door de jaren heen standvastig blijf volhouden dat ik “Sympathy For The Devil” in de versie van Guns ‘n Roses een stuk straffer vind. Maar over het algemeen zeg ik: steek je energie in het schrijven van eigen nummers. Dat is iets wat Jesse Malin prima kan, dus het is me werkelijk een raadsel waarom hij het, na het prima ontvangen Glitter In The Gutter, nodig heeft gevonden een plaat op te nemen met zoveel gezapige covers. Zo komt Stones-adaptatie “Sway” echt niet uit de verf, terwijl Jim Croce’s “Operator” ook maar een lijzig liedje wordt in de uitvoering van Malin. De versies van “Me And Julio Down By The Schoolyard”, “Walk On The Wild Side” en “I Hope I Don’t Fall In Love with You” zijn weliswaar wel goed te genieten, maar dat zijn an sich ook al zulke uitstekende songs, dat daaraan weinig valt te verneuken. Het leukste bij On Your Sleeve is eigenlijk het eerdergenoemde boekje, waarin Malin zijn keuze voor de songs toelicht. Je leert een hoop nieuws over de man, terwijl hij een aantal rake observaties neerpent (‘Over the years I’ve had my share of faded phone numbers on matchbooks and bar napkins. You know, the analog Palm Pilot Blackberry.’). Malin is een onvervalste romanticus, die het liefst in de jaren ’60 was opgegroeid. Dat is ook allemaal prima, maar laat hij daar dan wel zijn eigen nummers over schrijven.

File: Jesse Malin – On Your Sleeve
File Under: Om maar met Wouter Bos te spreken: dit kan zo veel beter
File Audio: [Me And Julio Down By The Schoolyard]