Category Archives: Stonehead

Esseks – Bad Cartoons

Gravitas

Esseks - Bad CartoonsEen van mijn voornemens voor 2016 zou moeten zijn om wat meer naar Soundcloud te luisteren. In de aanbevelingen bij DJ Shadow’s nieuwste single kwam ik een track van Esseks tegen (“Bowzer”) die weer verwees naar het in december verschenen, gratis te downloaden album van Esseks. Sam Eckstein woont niet in Essex maar in Brooklyn en zijn hiphopachtige elektronica vol vinylkrasjes is lekker edgy dansvloermateriaal.

File: Esseks – Bad Cartoons
File Under: Laten we 2016 maar lekker weird beginnen.
File Audio: [Bandcamp]

Disclosure – Caracal

Island / Universal

Disclosure - CaracalUitgebracht op 25 september, nauwelijks een maand later hoorde je er al he-le-maal niemand meer over en rond Sinterklaas was-ie overal al in de midprice. De conclusie: het tweede album van Disclosure is echt genadeloos hard geflopt, ondanks belachelijk veel aandacht ervoor. Het album werd zelfs nog genomineerd voor een Grammy, en de grote vraag is waarom.
3FM-singles als “Omen” en “Holding on” waren gewoon niet spannend en het enige bijzondere aan “Magnets” was dat Lorde zich ook eraan vergaloppeerde (wanneer verschijnt die tweede plaat van haar nou eens?) “Jaded” vond ik nog wel aardig trouwens. Maar laten we wel wezen, als een van de velen omschreef nrc next Disclosure nog in hun Lowlands 2014-festivalkrant als “de redding van de Britse dance”. Pijnlijk, niet? We citeren postuum verder: “Disclosure zorgt ervoor dat ook meisjes weer durven te dansen in de clubs”. Dat vond ik toen al wereldvreemd. En dan de kop: “Een beetje artiest laat zich door Disclosure remixen” (die uitspraak was vooral gebaseerd op deze Jessie Ware-remix.) Het probleem is vooral dat Disclosure té succesvol was; de afgelopen twee jaar is hun UK twostep revival-sound door talloze artiesten gekopieerd en verbeterd (Duke Dumont, Flume, Perez, Kaytranada, Kane West). Laten we hopen dat Disclosure zijn rustperiode gebruikt om in 2017 weer met iets origineels op de proppen te komen.

File: Disclosure – Caracal
File Under: Afgeserveerd
File Video: [Jaded]

Radiohead – Spectre

Door: Stonehead.

Hier staat-ie, de titelsong die Radiohead in gedachten blijkt te hebben gehad voor de 24e James Bond-film Spectre. De producers vonden hem niet goed genoeg en gingen in zee met Sam Smith, ook in het bezit van een ijle mannenstem.
Ik heb meteen op 25 december, toen Radiohead onverwacht dit gratis kerstgeschenk publiceerde, het nummer al een paar keer zitten beluisteren. Allereerst is het natuurlijk een mooi liedje. Voor Radioheads doen is het ook duidelijk een Bondsong: het is kort (3:20), heeft veel galm en dreigende strijkers, vage maar toch passende teksten, en een simpele structuur (couplet-tekstloos refrein-couplet-tekstloos refrein). Voor een Bondsong is het nummer daarentegen redelijk avantgarde: het is té kort (Sam Smith en Adele zongen beide ruim 4:40), er zitten hoegenaamd geen drums in, Yorke zingt telkens ongeveer op dezelfde hoogte maar er is geen refrein om bij wijze van spreke mee te zingen, het normale Bondthema past er niet goed als combinatie in (Adele en Sam Smith doen dit beide wel) en het plotse slot zuigt gewoon. Je verwacht immers dat een Bondsong toewerkt naar een uitsmijter waarna de film weer rustig kan beginnen. Vooral dat einde is raar. Je vraagt je af hoe dit soort nummers tot stand komen, zou het een soort demo zijn waarna zowel band als soundtrackteam normaliter nog verder zouden zijn gaan denken? Een film is immers een enorme teaminspanning. Radiohead-gitarist Jonny Greenwood heeft inmiddels al zes hele filmsoundtracks geproduceerd. Zo iemand laat zich toch niet bedanken voor een Bondtheme?
Van “Supremacy”, de geflopte Bondsong van Muse in 2012, bestaat intussen een Youtube-versie waarbij de muziek onder de filmintro is gemonteerd. Dat lokt reacties uit als “doesn’t really fit”. Hetzelfde is inmiddels al gereconstrueerd met dit Radiohead-nummer en gelekte filmbeelden van Spectre. Het begint nog mooi met de tekst a spectre of my mortal soul onder de filmtitel, maar al gauw krijg je het idee dat de dansende vrouwen, pistolen omringd door octopustentakels, exploderende spiegelscherven, kogelwolken en ogen gewoon niet zo passen bij het introverte refrein van Radiohead. Sam Smith durft vol uit te halen en gaat voor het grote gebaar, zoals Radiohead ten tijde van The Bends en OK Computer óók nog deed. Misschien was Radiohead gewoon te bang om dezelfde Muse-blunder te begaan, net zoals ze eigenlijk al vijftien jaar stug weigeren om nog ‘simpele’ hard-zacht-rockmuziek te maken en daarmee ‘zichzelf te herhalen’. Wat trouwens onzin is, want veel oude OK Computer-songs spelen ze ook nog gewoon live, en sommige oude songs laat de band rustig 10 jaar liggen om ze dan vervolgens toch op te nemen en uit te brengen (bijv. “Nude”). Radiohead lijkt (net als Jónsi) al heel lang bevangen door de angst om de volgende Coldplay te worden. Telkens komen er platen uit die live zóveel beter blijken te zijn dan in de studio, dat je het idee krijgt dat ze überhaupt geen hits meer durven te schrijven. “Spectre” is daar het zoveelste bewijs van.
Ooit coverde Radiohead Carly Simon’s “Nobody Does It Better”, het Bond-thema van The Spy Who Loved Me uit 1977. Qua melodie is dat net zo uitbundig als “Writing on the Wall”. Covers spelen werkte voor Radiohead destijds inspirerend. Hopelijk levert “Spectre” dat nog wel op, inspiratie. Ik hoop dat de band voor hun nieuwe album in 2016 een paar echte verrassingen in petto heeft, en het anders nog een tweede keer durft te proberen.

File Under: De producers hadden gelijk. Helaas.

Jaarlijst 2015: Stonehead

Neon Indian - VEGA Intl. Night School1. Neon Indian – VEGA Intl. Night School
2. Shamir – Ratchet
3. Rustie – EVENIFUDONTBELIEVE
4. Grimes – Art Angels
5. The Internet – Ego Death
6. LA Priest – Inji
7. Bill Fay – Who is the Sender?
8. New Order – Music Complete
9. Hudson Mohawke – Lantern
10. Corpo-Mente – Corpo-Mente
11. Modestep – London Road
12. Tame Impala – Currents
13. Sophie – Product
14. Leprous – The Congregation
15. Wormstar – Turning Red
1. Dit is volgens mij de eerste jaarlijst waarbij ik een toelichting schrijf. Meestal sorteer ik op de persoonlijke of emotionele waarde en aanstekelijkheid die een album voor me heeft; zeker aan een nummer 1 moet ik later met plezier of weemoed kunnen terugdenken. Neon Indian maakte niet alleen verreweg de leukste, foutste en weirdste retrodiscoplaat van 2015 in de periode waarin ik plezier het hardst nodig had, in de clip bij “Slumlord” komen onbedoeld de aanslagen in de Bataclan in Parijs wel heel dichtbij…
2. De ontwapenende electropop van Shamir was (samen met Shura) een van mijn hoogtepunten van Lowlands 2015. Waar Mika en Kele niet meer konden deliveren dit jaar, komt er gelukkig telkens wee nieuw talent als dit.
3. Rustie maakte een supervreemde trapplaat die toch onder de huid wist te kruipen. Met veel plezier aangezet op het vorige Nijmeegse Beestfeest. Maar ik zeg er meteen bij dat ‘t niet echt past in de stijl waar ik als dj eigenlijk nog steeds heen wil, namelijk die van een Nijmeegse Dark Allies.
4. Ook het album van Grimes was een groeiplaat. Ja, de demo van “Realiti” is beter dan de albumversie, maar op de cd staan ze allebei, en inmiddels begrijp ik ze ook allebei.
5. 2015 was het jaar waarin ik veel oudere hiphop voor het eerst begon te luisteren en waarderen, zoals Kanye West, A Tribe Called Quest en Per.Verz, maar ik kan ook Mr.Polska er wel bij rekenen. Ik heb eigenlijk altijd te weinig op teksten in hiphop gelet, en dan mis je alle humor en word je nooit fan. Wat nogal helpt is iemand je kan uitleggen waarom hiphopclichés juist leuk of nodig zijn, en niet stom, ook al ben je geen n***a (en dat woord spel je trouwens niet voluit omdat je ‘faggot’ of ‘bleekscheet’ ook niet onbeledigend kunt opschrijven). Kendrick (“King Kunta”!) staat niet in mijn jaarlijst omdat het weliswaar een mooie en belangrijke plaat is maar minder voor mij persoonlijk, The Internet zet ik er wel in; ik vermoed dat ik die een stuk langer zal blijven luisteren. Het is trouwens wel iets meer een R&B-album dan een hiphopplaat.
6. Lange tijd was LA Priest als ‘opvolger’ van Late of the Pier mijn gedoodverfde jaarlijst-nummer-1, maar het album bleef jammer genoeg niet zo hangen. Wel is het een erg leuke plaat, maar bijvoorbeeld de tweede plaat van Outfit was qua structuur en sound vernieuwender (“New Air”, “Genderless”). Als die twee bands ooit een crossover gaan doen, MOET ik erheen.
7. Ontdekt in de winkel van Kroese: de hartverwarmende vierde plaat van de oude Bill Fay, die twee platen maakte rond 1970 en vorig jaar opeens een comeback maakte. Zijn derde plaat schijnt zelfs nog beter te zijn dan deze, maar oh, wat een prachtige popmuziek dit. Vakwerk.
8. “Tutti Frutti” was (samen met Brandon Flowers’ “I Can Change”) dé hit op een queerfeest waar ik draaide. New Order blijkt toch nog leuke platen te kunnen maken. Of lag het nou toch aan de inbreng van La Roux?
9. “Very First Breath” alleen al is briljant. Als Rustie in mijn jaarlijst komt, dan Hudson Mohawke zeker. Ook als compensatie dat ik Butter in 2009 niet begreep (met een in retrospectief pijnlijk armoeiige recensie op deze plek tot gevolg.)
10. Corpo-Mente, een soort opera-zijproject van Igorrr, wist me totaal te verbazen. Wat een stem heeft die zangeres. Wat een muzikanten heeft ze om zich heen. Wauw.
11. Eigenlijk moet de lijst na 10 stoppen, maar op mijn longlist 2015 stonden wel dertig albums. Van de tweede plaat van Modestep – dat ik ooit als een Pendulum-kloon omschreef – was ik compleet vergeten een recensie te schrijven, maar hij is veel beter en afwisselender dan de eerste. Ik heb zowel “Rainbows” (met de Partysquad) als “Make You Mine” op feesten grijsgedraaid.
12. Het moment van Tame Impala was natuurlijk hun liveset op Lowlands die meteen met “Let It Happen” aftrapte. Rillingen! Maar er stonden nog veel meer tijdloze classics op Currents, de “Discovery” van Tame Impala. Ik was helemaal geen fan van deze band en veel oude Kevin Parker-fans zijn juist enigszins ontgoocheld zijn door deze nieuwe, maar mij pakt-ie helemaal in.
13. “Lemonade”. “Hard”. “Vyzee”. Sophie was eigenlijk alles wat ik van Arca en PC Music hoopte. Bizar én dansbaar.
14. Leprous is de enige metal in mijn lijst dit jaar. Het is een geweldige luisterband die ik veel eerder had moeten ontdekken en die dit jaar Fortarock mocht aftrappen (vorig jaar had ik Ghost op deze plek kunnen vermelden, hun Meliora heb ik echt nog niet voldoende gehoord, de pest met jaarlijstjes…) Leprous is verplicht huiswerk voor iedereen die Tool, Opeth en dergelijke hoog heeft zitten.
15. Wormstar uit Australië maakt rinkelende indiepop die ik van de week ontdekte via @PaulSchwarte. Meteen goed genoeg voor een jaarlijst? You bet! Bedankt nog!
Het was een bijzonder en leerzaam jaar waar ik dankbaar op terugkijk. Ik heb door tijdgebrek een hoop halve recensies geschreven die deze site niet gehaald hebben en de to-do-lijst is sowieso nog lang. Maar toch. 🙂

John Grant – Grey Tickles, Black Pressure

Showpony / Blue Mountain / Bella Union / PIAS

John Grant - Grey Tickles, Black PressureDeze mooie plaat heb ik even moeten laten liggen. Na de aanslagen in Parijs vond ik het artwork met een bebloede John Grant even te morbide. En zo zijn er nog wel wat dingetjes met dit album. Ik ben groot fan van John (ex-The Czars) vanwege zijn mooie diepe stem en hippe persoonlijkheid (zoveel coole referenties!) en ik vind het een verrijking dat hij er zowel sleazy indierock (“Down Here”), ouderwetse chansons als electronische liedjes mee maakt. Hij is een soort interessantere Morrissey, zeg maar, en hoeft niet eens zóveel te doen om een positieve recensie van mij te scoren. Toch schuurt het al in track één, een muziekloze intro, waar twee teksten tegelijkertijd worden opgelezen. Het halve album lang gaan de raadselachtige teksten nogal diep, ze wekken althans die indruk, en ze maken de bijbehorende muziek soms onnodig complex. Het schitterend zwelgende titelnummer “Grey Tickles, Black Pressure” had dezelfde impact kunnen hebben als Rufus Wainwrights verpletterende anti-homofobie-anthem “Going to a Town”, waarbij ik tegenwoordig meestal binnen vijf seconden volschiet. Maar ja, bedenk er dan geen tekst over ziektes en placebo-effect bij. Ik vraag me af of John een moeilijke tijd gehad heeft. Volgens het persbericht is ‘grey tickles’ de IJslandse naam voor een midlife-crisis en ‘black pressure’ Turks voor nachtmerrie, dus dat zou wel kunnen kloppen. Een concrete aanwijzing is de tekst van het best optimistische, Beck-achtige “Voodoo Doll”, waarin hij probeert depressieve luisteraars te genezen. De beste momenten op Grey Tickles, Black Pressure vinden plaats zo gauw er strijkers bij Johns muziek komen kijken, zoals in “Global Warming”, “No More Tangles” of “Geraldine”. Dan wordt het weer meteen zo intens en hartverwarmend als op zijn vroegere platen. Minder is de verlepte disco in “Disappointing”; die heeft John eerder aanstekelijker gemaakt, en deze song bewijst gek genoeg voor mij vooral dat Neil Hannon (The Divine Comedy) er goed aan gedaan heeft om dit pad niet te gaan bewandelen. Maar ach, juist dit soort experimenten zijn wat Grant zo boeiend houdt als artiest.

File: John Grant – Grey Tickles, Black Pressure
File Under: Ook een mindere John Grant blijft fijn
File Video: [Melancholie in Down Here][Disappointing]

Chemical Brothers – Born in the Echoes

Astralwerks

Chemical Brothers - Born in the EchoesWaarom nu pas een recensie over een album uit juli? Uit frustratie, denk ik. Ik, Chems-fan, had dit album keurig op de releasedatum gekocht op cd (11 tracks) en had er zelfs op feestjes al tracks van gedj’ed (“Reflexion”) om er vervolgens via illegale downloadsites achter te komen dat er intussen een versie met 15 tracks was verschenen waar nota bene een langere versie van “Reflexion” op stond. Als je je fans naar Spotify wil drijven moet je het zó doen hoor… en vandaar ook mijn Spotify-experiment in oktober dit jaar, maar ik vind €10 per maand gewoon teveel als ik dan toch nog illegaal moet gaan downloaden om goede tracks te kunnen hergebruiken in dj-sets.
Goed. Grrrr. Dan het album zelf. Het artwork is gebaseerd op een stofontwerp uit 1843, staat in het boekje. En ook de songs zijn weer kruisbestuivingen en pogingen om iets nieuws te maken van iets ouds, waarmee ook de titel is verklaard. St. Vincent, Alela Diane, Stephanie Dosen en Beck doen mee, en natuurlijk Q-Tip (ja, die van “Galvanize”). Veel synthesizers, zoals in “Under Neon Lights” en “Reflexion” klinken onmiskenbaar als de Chemical Brothers, en het zijn dit soort momenten waarop ik superblij ben dat ze voor het eerst in vijf jaar weer nieuw werk afleveren en gewoon doorgaan op de (wel wat saaie) Further-weg, in plaats van voorspelbaar met de EDM-hype proberen mee te waaien. Single “Go” is ook wel aardig, mij wel wat te simpel. Er zitten echter ook (weer) wat tracks tussen die gewoon tegenvallen. Alle opbouw in “EML Ritual” werkt toe naar een weinig euforisch acidmotiefje. Vorige week schreef ik iets over de aanstekelijkheid van slechte Coldplay-muziek; het is nou juist de droogheid van goed gemaakte Chemical Brothers-nummers die dit album de das omdoet. Elk Chems-album bevat psychedelica, maar dit is een joint die niet genoeg aanslaat. New Order was nog zo’n band die dit jaar met een opmerkelijk leuke plaat kwam. Ed Simons is New Order-fan, ik hoop dat hij er wat van opsteekt. “Just Bang” is namelijk een van de saaiste technotracks die de Brothers ooit hebben gemaakt. “Taste of Honey” sleept zich ook al zo voort. Colin Stetson weet met zijn diepzeesax van “Radiate” halverwege een dreigend drone-epos te maken, maar daar blijft het bij. Op allerlei manieren had er gewoon wat meer verrassing ingezeten.

File: Chemical Brothers – Born in the Echoes
File Under: Wel de gear en het talent, niet de liedjes
File Video: [Bizarre bionische avonturen in de woestijn in “Sometimes I feel so deserted”][Zeven dames synchroon in “Go” (making of)]
File Audio: [Wide Open (Kölsch remix)]

Coldplay – A Head Full of Dreams

Parlophone / Warner

Coldplay - A Head Full of Dreams“It was a long and dark december, from the rooftops I remember…” Nee, de tijden van “Violet Hill” zijn voorbij en al in 2005 riep iedereen dat Coldplay zijn talent aan het vergooien was. Het ambient-achtige breakup-album Ghost Stories uit 2014 vond ik saai, maar deed ondanks veel marketing ook geen overduidelijke poging tot een hit, en dat vond ik er dan wel weer oprecht aan. Er verscheen trouwens ook nog een instrumentale versie van, die daardoor een Jon Hopkins/Brian Eno-achtige sound kreeg. Met A Head Full of Dreams – je ziet het al aan de cover – zijn we weer terug in het gezichtsloze, happy-go-lucky Mylo Xyloto-land. Wie die plaat leuk vond, zal weer tevreden zijn. De tien liedjes – ik tel twee interludes niet mee en één ‘verborgen’ liedje wel – zitten vol met meezingbare wohohoo-koortjes, het is verplicht Kensington-huiswerk, je kunt er geen vlieg mee kwaad doen. Her en der doen wat celebs mee, goed voor de free publicity, dit keer gelukkig muzikaal niet te opvallend. Rocksongs zitten er niet echt tussen, maar oudere Coldplay-fans mogen “Amazing Day” checken. De productie van o.a. Stargate en Avicii (alle liner notes hier) op de overige tracks klinkt vooral poppy. Het is knap hoe “X Marks The Spot” met zijn hiphopsound toch enigszins in Coldplay-sferen blijft, al kun je het ook niet even bezield noemen. Waar het Parool slechts één ster voor dit album uitdeelt en Stereogum het een parodie op een Coldplay-album noemt, doen we hier gelukkig nog steeds niet aan sterren. De magie waar Chris Martin zoveel in zijn lyrics over rept is vooral dat hij en zijn team (nog steeds) zoveel catchy geluidjes tevoorschijn weten te toveren. Let eens op de potten en pannen in single “Adventures of a Lifetime”. Zolang ik vrolijk word van zulke details, mag Chris Martin de grootste popdraken blijven uitbrengen.

File: Coldplay – A Head Full of Dreams
File Under: Rampzalig! Vreselijk! Wel wat goedkoop! Best wel te doen! Stiekem soms zelfs leuk! Ehh…
File Audio: [Nee het staat niet wel op Spotify… Maar hier heb je korte fragmentjes op instagram…]
File Video: [Knappe apenanimatie met lange aftiteling in Adventures of a Lifetime][Birds]

Rustie – EVENIFUDONTBELIEVE

Warp

Rustie - Even if u don't believe“Ik hoop dat happy hardcore trap nu een ding wordt” twitterde een Rustie-fan al. Waren tracks als “Attak” van de vorige onderschatte Rustie-plaat al een aardige splinterbom op menige dansvloer, ik ben benieuwd wat “Morning Starr” en het overrompelende “4Eva” gaan doen op het feest waar ik binnenkort draai. Beter wordt trap dit jaar niet. “Big Catzzz” en single “First Mythz” met zijn dolfijnengeluidjes mogen er ook zijn trouwens. Deze hele derde plaat van Rustie (32, Glasgow) heeft ongeveer dezelfde sound als die vier nummers trouwens. Geen gastrappers meer dit keer, ook. Ook geen popliedjes. Dit is een plaat vol bangers. De hoge, PC Music/8bit-achtige synthesizers fladderen en blazen zo intens door je speakers dat het behoorlijk lastig is om EVENIFUDONTBELIEVE in één keer uit te zitten. Maar dat maakt het geen slechte plaat. Rustie blijft een unieke sound houden binnen het trap- en EDM-genre, en dat lukt bijzonder weinig artiesten in die categorie. De titel slaat er trouwens op dat alles wat bestaat magisch op zichzelf is. Niet te moeilijk over doen dus. Dansen!

File: Rustie – EVENIFUDONTBELIEVE
File Under: Back to form
File Audio: [First Mythz]
File Video: [First Mythz]

Grimes – Art Angels

4AD

Grimes - Art AngelsDe prettige duistere electropop van “RealiTi” was in maart 2015 een spectaculaire voorbode van het langverwachte ‘tweede’ album van Grimes (27), Art Angels. (Het is eigenlijk namelijk haar vierde album, maar Visions was in 2012 haar grote doorbraak.) Het probleem met Art Angels en met tweede platen in het algemeen is dat ze niet helemaal de verwachtingen van het voorgaande waarmaken. Er zijn zowel heel negatieve als positieve en belachelijk positieve (in de Nieuwe Revu) te vinden. Dat komt omdat Grimes behoorlijk meer pop en minder experimenteel en duister is gaan klinken, ondanks haar ingewikkelde conceptcomic met vier personages die ook de teksten op het album zouden bevolken. (Zo zou “Kill V Maim” zijn geschreven vanuit het perspectief van Al Pacino in The Godfather, waarbij hij een vampier is die van geslacht kan veranderen en door tijd en ruimte kan reizen. Ehm…) “Venus Fly”, “Art angels” en “Kill V. Maim” vind ik denk ik de beste nummers, maar ik heb het album nu een week of twee beluisterd en ik ben er nog steeds niet helemaal uit. “California” is in elk geval echt té simpel. In een poplandschap vol voorgeproduceerde Ellie Gouldings, Adeles, Charlie XCX’s, Sia’s enzovoort moeten we nog steeds blij zijn met een minder edgy maar wel geheel zelfstandige Grimes (en haar aanhang weer zoals Brooke Candy). In al haar recente interviews legt ze uit hoe moeilijk het is om als vrouw je eigen producer te worden (tegenvoorbeeld: Missy Elliott). De Süddeutsche Zeitung merkt daarover eerst op dat ze zelfs niet meer zonder bodyguards kan optreden, maar zet daar terecht ook tegenover dat je een nieuwe producer als Kuedo ook niet anders zou moeten beoordelen omdat hij een man is. Omgekeerd zit Art Angels vol disstracks en zegt Grimes in datzelfde artikel dat ze momenteel veel samenwerkt met de modewereld maar na haar dertigste daarmee wil stoppen, omdat het steeds meer moeite kost en ze “niet wil eindigen als Madonna”. Bam. Dat mag Lady Gaga (twee jaar ouder) in haar oren knopen.

File: Grimes – Art Angels
File Under: Lost de verwachtingen nog niet in, maar is wel een logische stap.
File Video: [Flesh Without Blood]

De Jeugd van Tegenwoordig – Manon

Top Notch

De Jeugd van Tegenwoordig - ManonEhm, De Jeugd was toch zo cool omdat ze zoveel humor hadden? En omdat hun teksten zo origineel waren? Zelfs in zijprojecten van bijv. Faberyayo? Ze bestaan 10 jaar en nadat eerder dit jaar het leuke, persoonlijke koffietafelboek Ook Maar Mensen verscheen (€25, toch prijzig), een eigen editie van het Volkskrant Magazine, en de 5CD-verzamelbox Viering van het Superdecennium, dan verwacht je dus ook echt iets van een nieuwe plaat. Nieuwe single “Manon” debuteerde bij hun Lowlands-optreden en ik vond ‘m meteen die eerste keer al nogal cheesy. Het bijbehorende album is dat ook. Tegenwoordig krijg je teksten als “Ik was een klootzak, ik was een lul, tot de dag dat ik jou zag”, “die tijden zijn voorbij, dat past nu niet meer bij mij”, en: “nu wil ik alleen nog lief doen tegen jou”. Maar in “Straatmeermin” gaat het alweer over Manon op een manier die toch weinig begeerlijk of poëtisch kan worden gevonden: “ik vind je naam lekkah” en het bedreigende understatement “ik ben een beetje fan van je”. Kijk, ik snap dat je ook niet tot je vijftigste “hengel at a bitch” kunt blijven rappen, maar als de heren een echte ode aan de vrouw hadden willen brengen, hadden ze toch echt nog wat langer naar Chromeo (of desnoods Yung Lean) moeten luisteren. Dat vond ik ‘best grappig’ en erg tongue-in-cheek, maar voor De Jeugd gold (tot nu) dan dat ze écht grappig waren. Nu niet meer zo. Ik voorspel dat er géén herdruk van het Handboek der Jeugd komt met de teksten van Manon erin, want het is gewoon niet de moeite waard. En waar veelproducer Bas Bron dit alles muzikaal had kunnen compenseren, zit er niet echt iets opvallends tussen deze 12 nummers. Donnie maakte twee maanden terug met Mannelogie een geflipt maar veel leuker en eigenzinniger debuut-nederhopalbum, en dat was óók geproduceerd door Bron. Meer van dat, please.

File: De Jeugd van Tegenwoordig – Manon
File Under: Manon vónd ik al een stomme naam…
File Video: [3 clips in één, voor o.a. “BPM69” en “Zakmuitdeheup”][Manon]