Category Archives: T-tusz

Jeniferever – Spring Tides

Monotreme / Konkurrent

Jeniferever - Spring TidesZit er iets in het Scandinavische water? Is er een subsidiepot voor dromerige en sferische (post)rock? Hoe het ook zij, je haalt ze er zo uit: de bands uit Zweden, Noorwegen of IJsland die op hoogstaande wijze de rust en ruimte van hun land kunnen laten doorklinken in prachtige geladen sfeermuziek. Jeniferever uit het Zweedse Uppsala vormt daarop geen uitzondering. De mannen weten hoe ze indie, shoegaze en postrock moeten vertalen in gedragen en emotionele songs. Nummers van zes minuten die langzaam opbouwen naar een climax. Lichte kost is het niet. Pas bij meerdere keren beluisteren vallen de puzzelstukjes op zijn plaats. Daarbij zijn de teksten en declamaties van zanger/gitarist Kristofer Jönson zelden van relativerende aard. Hierdoor is Spring Tides in tegenstelling tot haar voorganger niet zo toegankelijk en is de speelduur van een uur in eerste instantie een behoorlijke opgave. Wie echter dit album de kans geeft om te groeien wordt rijkelijk beloond. Het – voor Jeniferever redelijk zware – gitaargeweld van “Ox-eye” is meeslepend, “The Hourglass” bouwt prachtig op rond een simpele gitaarmelodie en het indrukwekkende slot van “Nangijala” is wellicht het beste wat de band heeft gemaakt. Daarmee is Jeniferever niet de zoveelste postrockband uit Scandinavië maar staat ze inmiddels op eenzame hoogte in dit genre. De band stapt met enige regelmaat in het tourbusje om heel Europa af te reizen en uit ervaring weet ik dat de band ook live weet te overtuigen. De thuisopdracht voor de postrockers onder ons lijkt me nu wel duidelijk!

File: Jeniferever – Spring Tides
File Under: Zweedse groeibriljant
File Audio: [ MySpace]

Grammatics – Grammatics

Dance to the Radio

The Grammatics - The GrammaticsSoms is het beter om niet gelijk video en fotomateriaal op te scharrelen van een band waar je alleen al door de muziek een sterk beeld bij hebt. Grammatics zien er namelijk uit als een groepje ongezonde Britten met een chronisch slaaptekort, gestyled door een over-enthousiaste mode-malloot. Ook in de video-clips lijken de beelden niet geheel in overeenstemming met de sprankelende energieke songs en de messcherpe muzikale productie. Want, en dat is het belangrijkste, we hebben het hier over een nieuwe band die de Britse hype-machine overuren bezorgt. Terecht? Grotendeels. Het geluid van de band ligt tussen bands als At the Drive-In en Dredg, en soms duiken tegendraadse ideeën op à la Mew. Waar de band zich met name mee onderscheidt is de toevoeging van een celliste die ook de vocalen voor haar rekening neemt. Tel daarbij het `choirboy’-achtige stemgeluid van de zanger en je weet ongeveer in welke richting je het moet zoeken. Met “D.I.L.L.E.M.M.A.” en “Murderer” zijn er ook prima singletracks voor handen. Naar hoe (en of) de band live de energie weet te vertalen is het gissen, maar dit album verdient alle aandacht die het kan krijgen. Voorlopig helaas alleen te verkrijgen en te aanschouwen in Engeland (bijvoorbeeld als voorprogramma van Bloc Party), maar volgend jaar wellicht een festivalhit in heel Europa? Ik zie het zo gebeuren!

File: The Grammatics – The Grammatics
File Under: Emo-light van hoge kwaliteit.
File Audio: [ MySpace]

Sophia – There Are No Goodbyes

Flowershop / PIAS

Sophia - There Are No GoodbyesMet de regelmaat waarmee Robin Proper-Sheppard zijn platen uitbrengt is weinig mis. Zijn vorige band The God Machine is al langzaamaan in de vergetelheid geraakt; enkele die-hards uitgezonderd. Dit -inmiddels- vijfde echte studioalbum laat een beproefd recept horen. Het Sophia-geluid heeft zich gaandeweg de jaren ontwikkeld met behulp van strijkers, elektronica en met grotere aanwezigheid van elektrische gitaren. Dezelfde gelaagdheid met behulp van dezelfde ingrediënten; het is hier wederom aanwezig. Enkele pakkende melodieën (waaronder het titelnummer van de plaat), ingetogen akoestische liedjes en mooi gearrangeerde sferische nummers; het klinkt allemaal zeer vertrouwd. Maar daar wringt de schoen dan ook een beetje. Het album weet nergens nieuwe wegen in te slaan en borduurt verder op de laatste twee platen. Tekstueel wordt er ondoorzichtig aan zelftherapie gedaan; met het onvermogen om een relatie in stand te houden als rode draad. Volgens de biografie moet dit de lastigste, pijnlijkste Sophia-plaat geweest zijn om te maken, en wie ben ik om daar aan te twijfelen? De twijfel aan zichzelf klinkt wel door in bijna elk nummer van de plaat; zinsneden als ‘I thought, but..’ en ‘maybe’ zijn in zulke grote getale aanwezig dat het naar een stijlmiddel begint te neigen. Maar vooruit, met de nummers “Obvious” en “Portugal” zijn er toch weer erg waardevolle toevoegingen gedaan aan een inmiddels omvangrijk oeuvre. Sophia is een band die juist live erg spannend kan zijn en het is nu aan de heren om dat waar te maken. Hopelijk de volgende keer op plaat ook weer wat spannender.

File: Sophia – There are no goodbyes
File Under: Vertrouwd en degelijk, maar niet verrassend.
File Audio: [Sophia-Space]

We vs. Death – A Black House, A Coloured Home

Beep Beep

We vs. Death - A Black House, A Coloured HomeWe vs. Death. Het blijft een fantastische naam. “Wij tegen de dood”. Voor de optimistische geesten die de strijd wel aan durven gaan met de meneer met de zeis zal de bandnaam inspirerend werken. De sombere zielen echter zullen de naam omarmen als een lotbestemming. `Verliezen doen we deze wedstrijd toch’, hoor je ze denken. Tussen deze uitersten ontvouwt de band zijn muzikale spectrum. Echt vrolijk klinkt de band nergens, maar strijdvaardig toch zeker. Prijsnummer “The Sun” komt bijvoorbeeld na een voorzichtig intro goed op gang en weet met een pakkend thema (uiteraard met trompet) de luisteraar iets blijvends mee te geven. Daar schort het wat mij betreft vaak aan met post-rock: vaak worden er aangrijpende sferen gecreëerd die echter maar zelden lang blijven hangen. Zo niet hier. Het meest opvallende aan deze We vs. Death-plaat is dat er nu ruimte is voor zang. Je kunt erover twisten of dat een groot winstpunt is aangezien er hier geen wereldzanger is opgestaan. Maar de -helaas nergens afgedrukte- teksten klinken voornamelijk als voordrachten, gedragen bespiegelingen. De vocalen zijn eerder aanvullend dan leidingnemend, waardoor we niet hoeven te praten over `een andere’ band maar over een eigenzinnig gezelschap dat op alle vlakken de ogen open houdt. Want of het nu over copyrights gaat of over artwork: We vs. Death heeft een duidelijke mening en is niet te beroerd die te geven. Het levert een mooi vormgegeven sfeervol album op dat bovendien via een legale torrent gratis is te verkrijgen. En dat de band na de release gelijk het buitenland in gaat om het album te promoten spreekt ook voor ze. Prima plaat van een prima band. Gaat dat zien zaterdag.
File Under gaf ism Beep Beep setjes van twee kaarten weg voor de cd-presentatie. Daarvoor ben je nu te laat.

File: We vs. Death – A black house, a coloured home
File Under: post-indie-rock
File Audio: [ MySpace]

The Drift – Memory Drawing

Temporary Residence / Konkurrent

The Drift - Memory DrawingEr zijn veel paardenliefhebbers die je zullen corrigeren als je de benen van hun edele viervoeter `poten’ noemt. En het is altijd een grappige gewaarwording als je een professioneel tafeltennisser om de oren slaat met de vraag `nog bezig met ping-pong?’ Een dergelijke opzettelijke kortzichtigheid hanteer ik ook vaak als het gaat om blaasinstrumenten. “Dus jij speelt toeter?” “Ehh, nou, dat ding heet een trompet hoor!” “Je blaast er toch in?” “Ehh, ja?” “En dan komt er geluid uit?” “Dat klopt.” “Dan is het een toeter”.
Hoewel ik heus het onderscheid wel weet tussen trompet, trombone en ander kopergeschal, kom ik er bij het horen van deze plaat niet omheen. De man -in dit geval Jeff Jacobs- heeft een toeter. En daarmee toetert hij heel wat af op Memory Drawings. Toeterdetoet. Hij beheerst het instrument prima, dat moet gezegd worden. Met zijn kameraden op `staande bas’, gitaar en drums worden er relaxte uitgesponnen nummers gefabriceerd waar post-rockige passages zich vermengen met vleugjes dub en jazz. De spanningsbogen worden soms maximaal opgerekt, maar de springerige basloopjes, het uitstekende jazzy drumspel en het dienende gitaarwerk creëren fraaie soundscapes die soms wel de acht minuten passeren. Zoals in “I had a list and i lost it”; waar dissonante melodielijnen zich uit de `mellow’ ritmes opwerken en de compositie compleet dreigen over te nemen. Spannend! Maar dan wordt er weer getoeterd. Weg spanning.
The Drift (uit San Francisco wel te verstaan; de Nederlandse naamgenoot is onlangs opgeheven) heeft een mooie jazzy plaat afgeleverd welke echter zo nu en dan ontsierd wordt door het eenvormige geluid van de toeter (trompet). Met iets meer dosering zou echter de zwakste schakel de sterkste kunnen worden en kunnen we associaties met de edele tafeltennissport achterwege laten.

File: The Drift – Memory Drawing
File Under: Blaasinstrumentale weerbaarheid
File Audio: [ MySpace]

Favez – Bigger Mountains, Higher Flags

Gentlemen / Konkurrent

Favez - Bigger Mountains, Higher FlagsWat doe je als je het meeste asfalt in Europa al onder je busje hebt zien doortrekken? Als opnemen in New York geen noviteit meer is en als de meeste podia die je aandoet op tour je al voor de vijfde keer mogen verwelkomen? Dat stickers van een tour van zeven jaar geleden nog de backstage-ruimtes sieren. De jongens van Favez weten wat het is. De Zwitsers touren al jaren stad en land af en ze kunnen niet anders. Dertig-plus en in een band. Je moet toch wat. Dat de spirit er een beetje uit was bij de voorganger ‘Old and strong in modern times‘.. was mij al duidelijk. Het moest dus maar eens anders, lijken ze gedacht te hebben; en anders is dit album geworden. Niet alleen ‘doet’ Favez het niet meer met het Stickman-label (u weet wel, bekend van Motorpsycho). De stevig aangezette gitaarpartijen zijn ingeruild voor een lichtvoetiger geluid waar nu nadrukkelijk Hammondorgels en Rhodes piano’s in terug te horen zijn. Geen emo-achtige gitaarrockers meer van het begin tot eind en dat scheelt in ieder geval in diepgang en verscheidenheid. Dit album bevat geen bloedloze variaties op éénzelfde thema; een manco waar voorgaande albums nog wel eens last van hadden. Chris Wicky is als zanger herkenbaar als altijd en Favez zal met deze stap niet veel vrienden verliezen. Maar ergens bekruipt me het gevoel dat er iets mist. Zijn de nummers te eenvoudig? Is de productie te veilig? Ik zoek na drie draaibeurten nog steeds naar een verrassende inval, een briljant gitaarlijntje of een bijzonder pakkende melodie. Als de gitaren minder impact hebben moet het liedje zelf de juiste indruk gaan maken. Op dat vlak zal er nog wel wat terrein te winnen zijn, al verdient het alle lof dat ze niet opgeven en -zeggen ze zelf- de fundamenten willen leggen voor de komende jaren. ‘Bigger Mountains, Higher Flags’ is daarom ‘werk in uitvoering’. Kom dus vooral kijken in Haarlem of deze verbouwing de tijd van oplevering begint te naderen.

File: Favez – Bigger Mountains, Higher Flags
File Under: Nu nog naar boven klimmen
File Audio: [Favez-Space]

Sophia – Technology Won't Save Us

Flowershop / Bang!

sophia-technology_wont_save_us.jpgOgenschijnlijk vlotjes en eenvoudig bouwt Robin Proper-Sheppard aan zijn muzikale CV. Alweer de vijfde release (buiten de tour-verzamelaar gerekend). Maar het moest dit keer van ver komen. Een eerste schrijf/opnamesessie werd afgebroken en de muziek ervan in de prullenbak gegooid. Een tijd van bezinning en een ‘eenzame’ periode van schrijven (en schrappen) in een afgelegen landhuis volgde. Een akoestische tour en een lange zomer in de studio verder werd Technology Won’t Save Us dan toch geboren. De titel refereert aan het tragische verhaal van een vader en zoon die bij een wandeling aan de Engelse kust overvallen werden door mist en opkomend water. Hoewel er constant contact was met de reddingsdiensten middels mobiele telefoon, bleek het onmogelijk ze te redden. Ook het nummer “Lost” heeft een droevig doch berustend uitgangspunt: het overlijden van Robin’s moeder. Maar waar de tekstuele thema’s zich amper onderscheiden van eerdere platen, is het muzikale spectrum aanzienlijk rijker geworden. Tussen de lieflijke openingsklanken (denk aan Mercury Rev‘s Deserter Songs) en de laatste tonen van de plaat (“Theme fom May Queens No. 3”, het hardste nummer tot nu toe dat onder de Sophia-titel uitkwam) word je heen en weer geslingerd tussen up-tempo rockliedjes, georkestreerde ballads en filmische instrumentals. De plaat is divers maar komt toch meer als een eenheid over dan haar voorganger. Ondanks een ietwat tegenvallende akoestische tour kan het nu niet anders: Sophia gaat met deze plaat geen oude fans verliezen, maar wel veel nieuwe winnen. Terecht!

File: Sophia – Technology Won't Save Us
File Under: Geen herfst zonder Sophia. Jaarlijstfähig.
File Audio: [Klik]
File Audio: [Fijne e-card]

Queens Of The Stone Age – Over the Years and Through The Woods (DVD)

Interscope / Universal

qotsa-over_the_years.JPGDeze DVD ligt al een mooi tijdje naast de TV tussen de schijfjes van Bob de Bouwer en Thomas de Trein. Of dat iets over mijn zoontje zegt of over mij, laat ik in het midden. Het heeft in ieder geval een dikke maand geduurd voor ik door al het beeld- en geluidsmateriaal heen was. Dat lag overigens meer aan prive-drukte dan aan het gebodene: de mannen uit het stenen tijdperk hebben namelijk hun strakke live-show (zie mijn recensie van hun Lowlands-optreden) prima weten te vatten op DVD. En het bonusmateriaal is ook uitermate vermakelijk: Dave Grohl, Mark Lanegan en Nick Olivieri komen voorbij in een fragmentarisch overzicht van vijf jaar live-optredens. De hoofdmoot is niettemin het optreden in de Brixton Academy in London, welke ook nog als gewone audio-cd is toegevoegd. De rockmachine dendert hier in volle vaart door het materiaal, zo nu en dan slechts onderbroken door korte interviews en reportages. Het geluid is goed, het beeld in orde. Het enige probleem is dat de setlist al een tijd lang vastligt en dus komt de live-show nogal voorspelbaar over. Het bonusmateriaal is derhalve een welkome doch noodzakelijke toevoeging. Kortom: een inspirerende momentopname in de loopbaan van Josh Homme en consorten, waarbij je snel je gitaar wilt pakken en ook een podium op wilt kruipen. Laat ik dat dan ook maar gaan doen. Bij deze leg ik mijn recensie-pen bij FU voorlopig neer en neurie ik met Homme mee: “Long Slow Goodbye”. Wellicht tot snel, wellicht ook niet.
“No One Knows.”

File: Queens Of The Stone Age – Over the Years and Through The Woods (DVD)
File Under: Drie uur aan vakwerk!
File Video: [Bekijk hier een sample]