Category Archives: The Music In My Head 2005

The Music In My Head – Napret

Door Bor en Gr.R. Foto's: George

Er was veel pers vrijdag op The Music In My Head. Ook wel bekend als Het Festival Dat Bijna Niet Doorging, Maar Gelukkig Op Het Nippertje Toch Wel. En dat allemaal in het Paard van Troje, dat een goede locatie bleek. Drie zalen stonden ons ter beschikking, waar een ruime keuze aan bandjes speelde, zoals het een festival betaamt. Maar waar het dus stikte van de fotografen en het schrijvende journaille. Maar zoals dat gaat op een festival, moet het soms even op gang komen, en dan kan het bevreemdend werken als ineens, als opener, Architecture in Helsinki voor je snufferd staat. Negen meisjes en jongens, ze zagen er nog niet zo oud uit, die met een heleboel instrumenten een soort van stuiterpop maken. Het kwartje moest even vallen, maar als je het ritme eenmaal in de gaten had, dan was het goed vertoeven in de wereld van Architecture in Helsinki, die zich, heel gewaagd, ook nog te buiten gingen aan een puike cover van Roxy Music’s “Love is the Drug”. Dan heb je lef en zit je geramd.
black_rebel_motorcycleclub_gezelligheid_klein.jpg
Al was het een beetje jammer dat de zaal toen al half leeg was omdat iedereen bij Clap Your Hands Say Yeah wilde zijn. Dat ging niet, dus stonden er lange rijen voor zaal 2. Daardoor konden uw recensenten slechts een staartje meepakken en dat loste de belofte niet in. Gevolg was wel dat we nog een stukje Stefan Oosthof meepikten in het café. Stefan is een degelijk singer/songwriter die het gemis aan Clap Your Etc. ruimschoots vergoedde.


Continue reading

The Music in My Head – Vooraf

Door Gr.R. en Bor. Foto's: George

Festivals. Vroeger, toen menig File Underschrijver nog jong, wild en knap was, deed het verschijnsel zich vooral voor tijdens de zomer. Het begon zo ongeveer met Paaspop in Schijndel en rond eind augustus eindigde het met één of ander festival in Duitsland. Later kwam daar Lowlands, bij. Paaspop en Lowlands zijn nog steeds een begin en de afsluiter van een festivalseizoen, maar tegenwoordig is de agenda behoorlijk gevuld en moet je spreken van een binnen- en buitenfestivalseizoen. Want zodra de podiumtenten opgeborgen zijn en het gras weer wat rust krijgt, gaan de zalen open voor festivals als Bazar Curieux, Crossing Border, London Calling, en Eurosonic/Noorderslag. En ook voor The Music in my Head. Dit laatste festival is ooit begonnen als tegenhanger van Crossing Border, nadat Crossing Border van Den Haag naar Amsterdam was verhuisd.
banner
En met acts als Marianne Faithfull, Heather Nova, Ute Lemper, The Waterboys, PJ Harvey, I am Kloot en de Stereophonics hebben er door de jaren heen respectabele acts op de podia van The Music in My Head gestaan, terwijl altijd oog was voor nieuw talent (zZz, Dogs Die In Hot Cars, The Stands). Crossing Border is inmiddels alweer terug in Den Haag, maar The Music in my Head heeft intussen voldoende bestaansrecht om als festival te blijven bestaan. Toch hing het doorgaan van het festival dit jaar aan een zijden draadje. Door het wegvallen van een sponsor (tabaksreclame is verboden heden ten dage) was er een groot gat in de begroting dat de organisatie niet haalbaar leek. Gelukkig zijn alle gaten op tijd gedicht en hiermee kunnen we ook dit jaar weer genieten van The Music in My Head. De lokatie is opgeschoven van het Spuitheater naar het nieuwe Paard van Troje, en het programma is ouderwets degelijk. File Under neemt het programma vast even met u door. Leest u mee?


Continue reading

Clap Your Hands Say Yeah – Clap Your Hands Say Yeah

V2

clap_your_hand_and_say_yeah-clap_your_hand_and_say_yeah.jpgWelk een verademing! Een bandnaam verzinnen die op zichzelf al reden genoeg is om van de muziek te houden is iets waar veel nieuwe bandjes zich te snel van af maken. En dan, dat album. Het eerste lied beginnen met een orgeltje en een – het lijkt wel door een megafoon – vrolijk verzoek om in je handen te klappen, aangevuld met een koortje en daarna het gevraagde handengeklap, mag met recht een van de beste openers van in elk geval dit jaar genoemd worden. Een opening als een statement, voor band en voor cd, dat zouden ook meer bands moeten doen. Pats, daar zijn we. Dat idee. Een ware openingsact, en daarna de liedjes. “Clap Your Hands!” – want het eerste liedje heet zo – is de aankondiging voor een prachtige cd waar ik weinig minder leuks aan kan ontdekken. Ik vind muziek vaak grappig, of goed, of intrigerend, of om stil van te worden, of om heel hard op te dansen. En soms is een cd omgecompliceerd leuk en dáárom mooi. Clap Your Hands Say Yeah maakt simpele popliedjes, zoals popliedjes horen te zijn: melodieus, catchy, opzwepend, een stap in de richting van wereldvrede, lieflijk, hieperdepiep hoera, en dan met veel gevoel, zeker ook in een soms wat wanhopige, maar ook optimistische stem, en ook nog hier en daar een verrassing in de vorm van een orgeltje, een synth of een ander hee-wat-is-dit-nu-weer-voor-een-geluid, soms paradoxaal interveniërend met de rest. Nou, dat surprise-ei kan inpakken met zijn drie wensen in één, CYHSY laat er veel meer voor je uitkomen. Ik ben verliefd op CYHSY en probeer thans bergen te verzetten om volgende week op dat concert te geraken.
Clap Your Hands Say Yeah speelt 12 november in Paradiso

File: Clap Your Hands Say Yeah – Clap Your Hands Say Yeah
File Under: Vrolijk briljant, maar wat wil je, met zo'n bandnaam!
File Audio: [Upon This Tidal Wave of Young Blood][Over and over again (Lost & Found)]

Black Rebel Motorcycle Club – Howl

Echo / PIAS

black_rebel_motorcycle_club-howl.jpgHet kan snel gaan in muziekland. Het ene moment ben je hipper dan hip, het andere moment ben je niet eens meer hop. Nog geen vier jaar geleden was de debuutplaat van de Black Rebel Motorcycle Club een schoolvoorbeeld van de terugkeer van de pure rock n’ roll. Geen tierlantijnen meer, alleen nog maar stampen en grooven totdat je erbij neerviel. Een overdonderend succes, vooral ook onder de muziekpers, was het gevolg. Als zovaak was ook in dit geval de moeilijke tweede plaat een flinke teleurstelling. Meer van hetzelfde, maar dan minder goed. De live-optredens stonden nog wel als een huis maar het leek er een beetje op dat de hype langzaam en gestaag uit zou doven. En dus is het aan ‘de crusiale derde’ om daar het tegendeel van te bewijzen. Dat er duidelijk is nagedacht over een nieuwe koers valt al direct vanaf het openingsnummer te constateren. Op Howl is BRMC afgestapt van de succesformule van slepende en ietwat psychedelische rawk en is er ruimbaan gemaakt voor een intiemer en minder bombastisch geluid. Akoestische en rootsy instrumenten voeren de boventoon op een opvallend mild album. En dat zit mij toch niet helemaal lekker. Je kunt de jongens geen gebrek aan lef verwijten, zo’n stijlverandering is immers niet niets, maar ik mis een beetje de intensiteit. Wie weet komt het nog bij de vijftigste draaibeurt maar vooralsnog wil het me maar niet pakken. De wilde rockers van voorheen lijken getransformeerd te zijn in makke hippies. En makke hippies vind ik toch bovenal nogal saai, net zoals deze plaat, helaas.

File: Black Rebel Motorcycle Club – Howl
File Under: Dat kan harder
File Audio: [Flash-apparaat]

Quit Your Dayjob – Sweden We Got A Problem

Bad Taste / Suburban

quit_your_dayjob-sweden_we_got_a_problem.jpgHet duurde elf edities voordat ik mijn Lowlandsdebuut maakte. Er was altijd wel een smoes om niet te gaan. Vorig jaar had ik geen smoes meer. De kaartjes werden me in de schoot geworpen door Grolsch. Ik win nooit wat groots bij prijsvragen, deze twee kaarten waren de uitzondering op de regel. En Lowlands was leuk. Erg leuk zelfs. Het enige dat me tegenviel was dat ik geen Grote Ontdekkingen deed. Of dat kwam doordat ik te weinig Lowlandsroutine had om ze te vinden of doordat de line-up zich er niet voor leende, ik weet het niet. Dit jaar ga ik weer niet, maar voor wie wel gaat valt er zeker wel wat te ontdekken. Neem nou bijvoorbeeld de knotsgekke Zweden van Quit Your Dayjob. Ze veroverden begin dit jaar al enkele Nederlandse harten bij het optreden op Eurosonic en de paar gigs in kleine zaaltjes die ze deden. Nu staan ze pats-boem op Lowlands. Met in hun bagage tot de maandag na Lowlands slechts een ep-tje. Op die maandag verschijnt het doldrieste Sweden We Got A Problem. Hierop doen songtitels als “Banzai Butterfly”, “Sperms Are Germs”, “Pissing On A Panda” en “She-Male Godzilla” het ergste vermoeden. En het ergste is waar. Quit Your Dayjob is leuk. Ze klinken ongeveer als Devo met verkeerde pilletjes op die Cramps-covers spelen en daar dan nog wat ingrediënten van Clash-nazaat Big Audio Dynamite tussen moffelen om de trip nog completer te maken. Behoorlijk fucked-up dus. En heel leuk.

Op Lowlands speelt Quit Your Day Job zondag 21 augustus om 14:45 in de Charlie

File: Quit Your Dayjob – Sweden We Got A Problem
File Under: Met zulke Zweden hebben wij geen problemen.
File Audio: [Vlado Video]

The Posies

Interview: André

Het is tien uur in de ochtend in Seattle. Jon Auer – samen met Ken Stringfellow de kernleden van The Posies – verontschuldigt zich ervoor nog maar net uit bed te zijn en dat hij daardoor misschien een beetje wazig over kan komen. Ergens halverwege het daarop volgende gesprek ga ik mezelf afvragen hoe Jon in een heldere bui is. Volgens mij lult hij dan helemaal de oren van je kop.
posies3_klein.jpg



Continue reading