Category Archives: Timbo

No Shame – Ironing Day

Fullsteam Records

No Shame - Ironing DayHoe geloofwaardig zijn ze tegenwoordig nog? Politieke punkbands die ook in de 21ste eeuw nog tegen alles en iedereen aan blijven trappen. Volgens critici verloor Anti-Flag die geloofwaardigheid toen een deal bij bij major Sony – waar de drie inmiddels al weer weg zijn – werd getekend. Om iedere vorm van kapitalisme te vermijden gaat No Shamenog een stapje verder. De Finnen uit Salo zouden niet alleen nooit bij een groot label tekenen – alsof die vandaag de dag nog geinteresseerd zijn in punkbandjes – maar hebben zelfs geen MySpace, verkopen hun cd’s voor een habbekrats en hebben bij hun platenmaatschappij geklaagd…dat ze teveel geld kregen. Als dat niet punk is! Op Ironing Day – de vijfde plaat van de Finnen – weinig nieuws onder de zon. Zomerse, catchy punkrock. Lekker snel ook. Vaak onverstaanbaar, dat wel. Heel erg is dat trouwens niet, we kunnen zo ook wel raden waar de teksten over gaan. De vier zijn namelijk vooral bang om onderdeel te worden van ‘The Machine’, u weet wel dat keurslijf waar wij gewone burgers wel inzitten. We zijn immers allemaal McDonalds vretende, Starbucks drinkende, iPod luisterende varkens. Corporated bitches, dat zijn we! No Shame niet, nee die sluiten hun plaat gewoon af met “Fuck The System”, hoe origineel. Ironing Day is een aardige plaat, liefhebbers van Anti-Flag en Strike Anywherezullen zich er mee vermaken. Oh, u moet em niet kopen trouwens, gewoon downloaden en het geld doneren aan Greenpeace of Amnesty. Is niet eens mijn idee, komt van No Shame zelf. Wat een schatten!

File: No Shame – Ironing Day
File Under: Fuck the system!
File Audio: Geen MySpace dus, wel een website waar al het oude materiaal te downloaden is.

Alesana – The Emptiness

Fearless/Suburban

Alesana - The EmptinessHans de Booij zong het al: ‘Annabel, het wordt niets zonder jou’. Ook de zes jongens van Alesana hebben het moeilijk zonder haar. Ze is namelijk dood. Althans, zo lijkt het in openingstrack “Curse Of The Virgin Canvas”. Gaandeweg het album openbaart zich de rest van het liefdesverhaal. En zie daar, in sluitstuk “Annabel” lijkt de jonkvrouw nog gewoon te leven. Is ze dan toch niet dood en heeft ze haar vriendje alleen bedrogen? Zo kennen we die emokids weer! Want ondanks het hele verhaal met karakters als “The Murderer”, “The Lover” en “The Artist” is “The Emptiness” een typisch screamo-album. Schreeuwzang in de coupletten, cleane in de refreinen. Dan kun je heel pretentieus beweren dat je teksten gebaseerd zijn op de brieven die dichter Edgar Allen Poe begin 1800 aan zijn vrouw schreef, als je ze vervolgens omtovert tot tenenkrommend puberaal leed blijft er natuurlijk weinig van over. Alesana heeft een plaat afgeleverd die tekstueel om te huilen is, ondanks alle poespas er omheen geen greintje creativiteit verraadt en vol staat met clichématige songstructuren. “The Emptiness”, zelden was een titel zo treffend gekozen. Dat moet je ze dan wel weer meegeven.

File: Alesana – The Emptiness
File Under: Lege screamo
File Audio: MySpace

Elliott Minor – Solaris

Repossession / Bertus

Elliott Minor - SolarisVandaag kreeg ik de debuutplaat van het Tilburgse Destine in de brievenbus. U weet wel, die posterboys die eigenlijk te oud zijn voor de kamer van uw tienerdochter. Ze gingen helemaal naar Amerika om een plaat op te nemen en kwamen terug met een gladgestreken popplaat. In Engeland hebben ze ook van die jongetjes: Elliot Minor. Net als Destine is de groep populair in eigen land en hebben ze geopend voor Fall Out Boy en Simple Plan. Het grote verschil: Elliot Minor probeert niet krampachtig Amerikaans te klinken. Nee, ze laten het af en toe lekker schuren en laten naast de bekende invloeden (Paramore, Jimmy Eat World en bovengenoemde bands) ook snuifjes Queen en Muse in de songs doorklinken. Denk nou niet dat deze youngsters zo theatraal durven te zijn als My Chemical Romance op The Black Parade, maar in nummers als “Carry On” en “I Believe” komt toch zeker iets van klassiekerkennis terug. Verder is Solaris vooral een niets-aan-de-hand album, vol aanstekelijke refreinen. Alleen in “Coming Home” overspeelt de band zijn hand en wordt het wel heel erg Matt ‘pretentieus zijn is mijn enige doel’ Bellamy-achtig. Niet meer doen jongens! Dat kunnen jullie (jonge) fans niet aan. Elliot Minor klinkt als de jonge broertjes van Coldplay met de bravoure van populaire emopunkbands uit Amerika. En dan hebben ze ook nog een klassieke achtergrond. Pubers van Nederland: trek die Destineposters maar van de muur en vervang ze door Elliot Minorprentjes. Ziet er nog beter uit ook.

File: Elliot Minor – Solaris
File Under: Perfecte puberpunk
File Audio: [MySpace]
File Video: [Electric High]

It Dies Today – Lividity

Trustkill / SPV / Suburban

It Dies Today - LividityOf ik nog een stukje wil wijden aan Lividity het laatste werkje van It Dies Today. Jemig, hoe kan ik die nou gemist hebben. Het verhaal van de band uit Buffalo is er een zoals zo velen: bandleden die de band verlaten, nieuwe die ervoor in de plaats komen, maar echt beter wordt het er allemaal niet op. Op deze plaat heeft de groep een nieuwe zanger: Jason Wood. En omdat It Dies Today nou eenmaal een metalcoreband is, moet onze Jason zowel clean zingen (verschrikkelijk!) als grunten (aardig). Het wiel opnieuw uitvinden verwacht niemand, maar de manier waarop IDT zijn songs opbouwt is werkelijk net zo origineel als het boek dat je van je ouders onder de kerstboom kreeg. Zo’n beetje ieder nummer opent furieus, kent een breakdown en vervolgens een zoetsappig stukje begeleid door de zoetgevooisde stembanden van de nieuwe zanger. Voor de meisjes! Lividity wil maar niet verrassen. Bands als Still Remains (luister vooral The Serpent, een van de betere metalcoreplaten van de afgelopen jaren) tappen in zekere zin uit hetzelfde vaatje, maar blijven op hun platen in ieder geval van begin tot eind boeien. It Dies Today is zo’n band die op een lange metalcoreavond om 19u30 mag aftrappen, terwijl de echte ruige jongens niet voor tienen binnen zijn. Wie de eerste twee platen van deze heren gemist heeft, mag ook deze derde gerust laten staan. Extra strafpunten voor de verschrikkelijke uitvoering van Duran Duran’s “Come Undone”.

File: It Dies Today – Lividity
File Under: MetalcoreMiddelMaat
File Audio: [MySpace]

Strung Out – Agents Of The Underground

Fat Wreck / Sonic

Strung Out - Agents Of The UndergroundOver de laatste plaat van Strung Out was FU duidelijk: een herhaling op hoog niveau. Maar Blackhawks Over Los Angeles is al weer een dikke twee jaar oud en dus mag je op nieuw werk wel wat nieuwe ideeën verwachten. Zeker van een band die al twintig jaar inventieve punkrock met technische metalriffs maakt. Eerst maar het goede nieuws: Agents Of The Underground kent geen enkel zwak moment. Elf nummers, een krap halfuurtje aan muziek en een rauw geluid. De overproductie die Blackhawks op momenten wel erg radiovriendelijk maakte is compleet verdwenen. Juist door het energieke geluid komt de stem van Jason Cruz beter uit de verf en wanen ze ons weer in de jaren negentig. En dat is nou juist het bezwaar tegen dit nieuwe album: Strung Out is terug bij af. Echt, leg Another Day In Paradise uit 1994 maar eens naast deze nieuwe en de verschillen zijn minimaal. Ja, nu zit succesproducer Cameron Webb achter de knoppen en die weet hoe je punkbands moet laten knallen. Nu zullen er heel wat fans blij zijn met dit warme bad dat de band voor ze vol heeft laten lopen, ik had na twintig jaar wel iets meer verwacht. Opener “Black Crosses” – direct het hoogtepunt van de plaat – is een regelrechte hit en ook de overige tien nummers zijn van een contant niveau. Uitschieters zijn verder “Vanity” en het gierende en tegelijkertijd swingende “Jack Knife”. Strung Out verrast geen moment, maar geen enkele punkmetalfan zal zich dit half uurtje vervelen. Een herhaling van hoog niveau. Of hadden we dat al eens gezegd?
En hop! Alweer een prijsvraag waarin kekke cd-tjes gewonnen kunnen worden. Doe dus vooral mee!

File: Strung Out – Agents Of The Underground
File Under: Ook de tweede herhaling blijft nog leuk!
File Audio: [Black
Crosses
] [Vanity]

American Steel – Dear Friends And Gentle Hearts

Fat Wreck / Sonic

American Steel - Dear Friends And Gentle HeartsIn de categorie beter laat dan nooit: de nieuwe American Steel. Twee jaar geleden waren ze daar ineens weer. Destroy Your Future was een dijk van een comebackplaat. Eentje die vooral gekenmerkt werd door grootse en snelle refreinen. Guess What? Op Dear Friends And Gentle Hearts zijn ze nog sneller! En wederom talrijk aanwezig. Waar de nieuwe Against Me! maar op zich laat wachten, geven Rory Henderson en zijn band gewoon weer vol gas. Op sommige momenten is het alsof we Alkaline Trio in zijn beste dagen aan het werk horen. Maar ook The Clash en Rancid sijpelen door in de punkrock van de veteranen uit Oakland. Was Destroy Your Future nog een politiek getinte plaat, op dit nieuwe schijfje is het weer feest, feest, feest! Misschien dat daardoor de vergelijking met de East Bay punk van Rancid op deze plaat redelijk promiment boven komt drijven. Vanaf de eerste seconde (“Emergency House Party”) kan het bier open. Op de tweede helft van Dear Friends And Gentle Hearts wordt het een beetje sleazy en komen de vuige rockinvloeden wat meer naar boven. Zoals op “From Here To Hell”, dat door de inbreng van gitarist Ryan Massey net dat beetje extra krijgt. In “Lights Out” neemt bassist John Peck de microfoon voor even over en zorgt er voor dat American Steel ineens twee keer zo hard klinkt. Wie zei d’r nou dat punkrock niet gevarieerd kan klinken? Zo overweldigend als “Destroy Your Future” is deze nieuwe niet, maar American Steel kan nog rustig een aantal jaartjes mee.

File: American Steel – Dear Friends And Gentle Hearts
File Under: Punkrock van de oude stempel: snel, groots en vet
File Audio: [Emergency House Party] [Save And Sound ] meer op [ MySpace]

The Donnas – Greatest Hits Vol. 16

Red Eye / Bertus

The Donnas - Greatest Hits Vol. 16I’m Not A Fan, But The Kids Like It, onwillekeurig moest ik aan de titel van het debuut van BrokeNCYDE denken. The Donnas, ietwat oudere meisjes van wie je kon zien dat er twee vroeger niet onaantrekkelijk – foei Tim, waarom moet het bij vrouwen altijd over hun uiterlijk gaan? – waren die al sinds jaar en dag een aardige mix van punk en rock ‘n’ roll maken. De laatste jaren overgoten met een popsausje. Nu is er een heuse Greatest Hits. De vier hebben deze verzameling volgepropt met live werk, oude nummers in een nieuwe uitvoering en een enkel nieuw nummer. Had toch gewoon een complete liveplaat gemaakt! Het nieuwe materiaal is compleet inwisselbaar en bijna net zo glad als dat van een willekeurig Amerikaans poppunkgroepje en de vernieuwde oude nummers zijn zonder uitzondering minder dan het origineel. “Play My Game” was zo’n puntige rocksong! Om over het verschrikkelijk geremixte “I Wanna Be With A Girl Like You” nog maar te zwijgen. Interessant voor de liefhebber zijn b-kantjes “She’s Out Of Control” en “We Own The Night”, twee aardige songs. De twee nieuwe afsluiters van deze bonte verzameling (net niet-)hits mag zelfs de grootste fan rustig over slaan. Het moge duidelijk zijn: I’m Not A Fan…But Maybe Your Parents Like It. Ben ik even blij dat ik deel één tot en met vijftien gemist heb.

File: The Donnas – Greatest Hits Volume 16
File Under: Zoutloze verzameling remixen, b-kantjes met een enkele
opleving
File Audio: [ MySpace]

Baddies – Do The Job

Medical / Rough Trade

Baddies - Do The JobNadat ik de clip van “Open One Eye” op YouTube had gezien was ik fan. Wat een heerlijk nummer. Franz Ferdinand maar dan met meer pit, The Hives maar dan met goede liedjes. En toen moest het debuutalbum nog komen. Ook op “Battleships” – de tweede song die ik hoorde – kon ik niet stil blijven zitten: een groots refrein en een ongekend energiek ritme. En dan heeft Baddies – want oven hen gaat het – ook nog eens de eeneiige tweeling Michael en Jim Webster als uithangbord. Samen met de twee andere bandleden gaan ze gekleed in gladgestreken blauwe overhemden door het leven. Een band om vanaf de eerste seconde voor te vallen. Op debuut Do The Job helaas teveel van hetzelfde. Baddies kiest te vaak voor de makkelijke weg. En ‘the easy way’ kent geen zijwegen, maar loopt gewoon rechtdoor. De youngsters willen twaalf nummers lang vol gas geven en vergeten zelfs binnen de nummers te variëren. Het maakt Do The Job bij vlagen een te vlakke plaat. Gelukkig blijven er nog een handjevol nummers over die wel barsten van de hitpotentie. Het Britse geluid – er zitten zelfs flarden Maxïmo Park in het materiaal – gecombineerd met Amerikaanse poppunk werkt op momenten aanstekelijker dan een vuurtje op een rieten dak. Britpop, maar dan zonder moeilijk kijkende mannetjes die het leed van een hele natie op hun schouders moeten dragen. Baddies moet – let op, jeukwoord – groeien. Een aardig debuut van een band die volgens mij live nog vele malen leuker is dan op plaat.

File: Baddies – Do The Job
File Under: Geweldige singles, teveel vullers
File Audio: [ MySpace]
File Video: [Battleships]

Tracy Gang Pussy / Divion Of Laura Lee

Apokalypse / Sonic & Unter Schafen / Sonic

Tracy Gang Pussy	Number4Sommige platen blijven lang op mijn stapel liggen. Meestal terecht. Tracy Gang Pussy – alleen die naam al – komt uit Frankrijk en klinkt als het debiele broertje van Papa Roach. Zelf vinden ze geloof ik dat ze een rock ‘n’ roll-band zijn en aan hun uiterlijk te zien zijn ze ook niet vies van een beetje glamrock. Openingstrack “I Got To Move On To Be Free” is aardig. Niet meer dan dat. Al snel blijkt echter dat Number 4 een draak van een plaat is. Nummers zijn nodeloos lang door saaie gitaarsolo’s, de huilstem van de zanger werkt binnen de kortste keren op je zenuwen – net als zijn slechte Engels trouwens – en je daadwerkelijk naar de tenenkrommende teksten van Tracy Gang Pussy gaat luisteren kun je als luisteraar niets anders dan je aansluiten bij het statement in het laatste nummer: “I Don’t Believe In Hapiness Anymore”. Mooi gesproken!
Division of Laura Lee	Violence is TimelessOnterecht genegeerd door de cd-speler van Timbo: Violence Is Timeless van het Zweedse Division Of Laura Lee. Aan het begin van dit millennium nog bestempeld als ‘the next big thing’, maar de (Europese) doorbraak bleef uit. Niet zo gek dat deze nieuwe – nou ja, nieuw…in het eigen Zweden is ie al weer een half jaartje te krijgen – niet meer op Epitaph-broertje Burning Heart uitkomt. Niet getreurd, DoLL is nog altijd een bovengemiddeld leuk bandje. Sfeervolle postpunk gecombineerd met rauwe randjes die doen denken aan Black Rebel Motorcycle Club. Sowieso is Violence Is Timeless een trip down memory lane: Sonic Youth, Nirvana en zelfs een vleugje garage komen voorbij. Extra punten voor afsluiter “Do You Love Me?”, een eerbetoon aan Fugazi‘s “Do You Like Me?”. Een album dat werkelijk alle kanten op schiet. Lekker!

File: Tracy Gang Pussy – Number 4
File Under: Ben ik even blij dat ik nummer 1 t/m 3 niet gehoord heb
File Audio: [ MySpace]

File: Division of Laura Lee – Violence Is Timeless
File Under: Feest der herkenning
File Audio: [ MySpace]

God Fires Man – Life Like

Arctic Rodeo / Bertus

God Fires Man - Life LikeGo Crazy! Throw Fireworks! het debuut van The Casting Out – met de zanger van wijlen Boysetsfire – zit momenteel non-stop in mijn cd-speler. Het is niet baanbrekend, maar de liedjes zijn verdomd catchy en hun zomerse variant van jaren ’90 emo doet het nou eenmaal goed met dit weer. Arty Shepard heeft ook iets met de nineties. Het was immers in die tijd dat hij succes had met zijn band Mind Over Matter. Shepard is sowieso een druk baasje. Met zijn band Gay For Johnny Depp – een hardcoreband met een homosexuele fixatie voor de acteur – maakte hij in 2005 een succesvolle plaat en in datzelfde jaar bracht hij met het meer serieuze Instruction de plaat God Hates Us All uit. Die laatste band is inmiddels gestopt en dus had Shepard nog een gaatje in zijn agenda. Life Like heet het schijfje van God Fires Mandat volgens de tekst in het cd-boekje gemaakt is door ‘four like minded souls collectively knows as the musical experience’. Ondanks de donkere uitstraling toch nog ruimte voor ironie. Jammer genoeg blijft het bij ironie in het hoesje. God Fires Man gaat namelijk muzikaal voor het Grote Gebaar. Op de eerste twee nummers “Kill The Pundits” en “The Archetype” pakt het goed uit, de songs exploderen op het juiste moment en doen sterk denken aan het werk van At The Drive-In. Dan is het even schrikken als de plaat verder gaat met “It’s Always Late”. Hier slaat de band door en wordt het wel heel erg pathetisch, ik moest zelf even aan het verschrikkelijke Creed denken. En dan smaken de jaren ’90 ineens niet meer zo lekker. God Fires Man weet die vieze smaak in de resterende nummers – er staan er in totaal slechts negen op dit schijfje – onvoldoende weg te spoelen. Gemiste kans.

File: God Fires Man – Life Like
File Under: Jaren '90 post-hardcore met vreemde nasmaak
File Audio: [ MySpace]