Category Archives: Waldrock 2008

Hail Of Bullets – …Of Frost And War

Metal Blade

Hail Of Bullets - ...Of Frost And War Ik ben 33. Al 33. Als ik het zo opschrijf klinkt dat oud; is het ook oud. Oud genoeg om in nostalgie terug te kijken vroegere tijden, vind ik. Zoals de periode tussen 1987 en 1991; de gloriejaren van de death metal. Ik was er nogal gek van in die tijd; Obituary, Entombed, Morbid Angel, Bolt Thrower, Massacre, Autopsy, Pestilence, en vooral Death. Geweldige muziek. Ben ik ook altijd goed blijven vinden, hoewel mijn voorkeuren langzaam richting jazz, avantgarde en nog heel veel andere dingen verschoof. Daarbij kwam dat al die bands hun kruit wel verschoten hadden en daarna nooit meer aan het niveau uit die tijd konden tippen (op Death na: die band was vanaf begin tot eind geniaal; ga ze snel checken als je ze nog niet kent. Echt. Geloof me.).
Een paar jaar geleden is mijn belangstelling voor death metal weer opgelaaid – door het beestachtige Origin om precies te zijn. Lekker hoor, die death metal bands van tegenwoordig, maar het moet allemaal maar extreem, snel, onnavolgbaar, complex. Nergens komt die groove terug die de oude bands zo kenmerkte. Gelukkig sta ik niet alleen in dat standpunt. Hier, in ons eigen kikkerlandje – dat trouwens altijd een grote rol heeft gespeeld in de death metal – kwam een stel (ex)leden van bands als Gorefest, Pestilence, Thanatos en Apshyx bij elkaar. En besloten dat de tijd rijp was voor een oude school death metal revival. Noemden het Hail Of Bullets, en gingen gewoon voor de lol, uit liefde voor de muziek, aan de slag om de oude tijden te laten herleven. Is dat gelukt? Ik zou willen uitschreeuwen: MEER DAN GELUKT!!!! Dit is potverdomme de beste pure death metalplaat sinds 1990. Geen grapje, geen overdrijving. Het klinkt zoals het moet: als een mengeling van Obituary, Pestilence, Massacre, Bolt Thrower, Autopsy, de eerste Entombed, en Death. Geen noot origineel dus, maar het mooie is dat nergens tot een kopie is verworden, dat alle invloeden naadloos in elkaar overvloeien alsof het altijd zo bedoeld is. De superieure afwisseling tussen logge doomritmes, snelle thrash en midtempo metal; de intens zieke strot van Martin van Drunen; de afwisselend agressieve en melodieuze riffs van de gitaristen (prachtige solo’s ook) en de bassist; en de heftige drumpartijen van Ed Warby: pure perfectie. Nostalgie hoor ik iemand zeggen? Geen moment. Dit gaat veel verder. Dit is death metal zoals die hoort te klinken. Dat was 18 jaar geleden zo, dat is nu nog steeds zo.

File: Hail Of Bullets – …Of Frost And War
File Under: Nostalgie mijn kont, dit is death metal zoals die hoort te klinken
File Audio: [Ordered Eastward]

Queensrÿche – Take Cover

Warner

Queensryche - Take CoverOnlangs kocht ik de albumversie van Jesus Christ Superstar (met Ian Gillan) en greep ik op het laatste moment dit album ook mee. Bij nadere bestudering bleken ze tot mijn verbazing een track gemeen te hebben: “Heaven On Their Minds”. Jawel, Queensrÿche covert Jesus Christ Superstar! Een cd vol covers heeft meestal vooral met creatieve armoede en financiële overwegingen te maken. Soms pakt dat dramatisch uit, soms is er desondanks iets moois uitgekomen, maar zelden is er echt heel veel reden om er naar uit te kijken. Bij Queensrÿche lag dat wat anders. In het verleden hebben ze al meermalen laten horen dat ze prima covers kunnen spelen, zoals op een single (Simon & Garfunkel‘s “Scarborough Fair”), op een live-album (“The Art of Live”) en op tribute-albums (“Butchering The Beatles”). Ook op dit album nemen ze covers flink onder handen. Van redelijk voor de hand liggende bands, als Pink Floyd (“Welcome To The Machine”), Queen (“Innuendo”) en Peter Gabriel (“Red Rain”), maar ook van verrassender acts als Buffalo Springfield (“For What It’s Worth”), The Police (“Synchronicity II”) en zowaar een stukje heuse opera (“Odissea”). Allemaal stevig verbouwd en verQueensrÿched. Alleen de versie van Black Sabbath‘s “Neon Knights” is vrijwel ongewijzigd – maar heeft wel de enorme kracht van het origineel. Enige tegenvaller is de afsluiter, U2‘s “Bullet The Blue Sky”, in een tien minuten durende live-versie. Het is dan ook precies zo’n stuk waardoor ik niets van U2 zelf moet hebben: een tien minuten durende pathetische preek, met muzikaal weinig meer dan één riff met veel echo. Het is echter de enige tegenvaller op een verder puik coversalbum.

File: Queensrÿche – Take Cover
File Under: Heel smakelijk tussendoortje

Pagan's Mind – God's Equation

Limb / Suburban

Pagan's Mind - God's EquationHet is buiten goed te merken dat het einde van het jaar weer nadert. De herfst is volop aan de gang, en voor je het weet is het alweer winter. Regelmatig trekt er een dik wolkenpak over het land, dat veelal gepaard gaat met fikse regen- en zelfs hagelbuien. Al dan niet vergezeld van onheilspellende onweersbuien. Als je geluk hebt kun je je zo nu en dan van plek A naar plek B begeven zonder nat- of weggeblazen te worden door een wind die stormachtig aandoet. En zo is het ook met het album God’s Equation van Pagan’s Mind. Een album dat bij een eerste luisterbeurt nog rustig overwaait, maar na een aantal luisterbeurten steeds dreigender uit je boxen schalt. De ene storm is immers de andere niet. En daarna is het dan ook steeds meer genieten van deze snelle, hardere progressieve metal. De stevige en up-tempo nummers worden als bliksemschichten een uur lang op je afgevuurd. Elf krachtige tracks raken hun doel. De een wat gerichter, de ander wat meer met een onweg. De een strak gefocust, de ander met de nodige rauwe randjes. Een opvallende uitspatting daarbij is de eigenzinnige cover van David Bowie’s “Hallo Spaceboy”, heerlijk spacey, geladen en dreigend gebracht. En zo zijn er dus elf afwisselende tracks te vinden. Knap als je niet minimaal door een daarvan in het hart geraakt wordt.

File: Pagan's Mind – God's Equation
File Under: Een botsing van elementen
File Audio: [Pagan'sMindSpace]
File Video: [Atomic Firelight]

Alchemist – Tripsis

Relapse / Rough Trade

Alchemist - TripsisAustralië, Down Under, het land van kangoeroes, koala’s, aboriginals, boemerangs en uitgestrekte woestijnen. En qua muziek? De bekenden zijn natuurlijk artiesten als Kylie Minogue en Natalie Imbruglia, en bands als Silverchair en Midnight Oil en het overal herkenbare didgeridoo geluid. Het maakt mij blij dat er ook bands die wel van een beetje gitaren houden, zoals AC/DC. Daarnaast schijnen er, gelukkig, ook bands te zijn die gewoon van een partijtje behoorlijk stevige metal houden. Alchemist is er daar een van. Hun zevende album komt binnenkort uit en draagt de titel Tripsis. Zij combineren verschillende stijlen metal met elkaar, wat een mix ergens tussen met name prog- en deathmetal als eindresultaat heeft. Denk qua stijl maar iets dat in het midden ligt van bands als Strapping Young Lad, Soilwork, Gorefest en Riverside. Door de diverse invloeden uit andere genres, zoals ook industrial, weten deze heren prima een eigen stijl neer te zetten. Welke vooral snel is als een dingo, wild als de Tasmaanse duivel en ruig als de outbacks. De 43 minuten die het, negen tracks tellende, schijfje duurt vliegen voorbij. Al met al al een heel goed album.

File: Alchemist – Tripsis
File Under: Down under? Down on the upside!

Queensr�che – Mindcrime at the Moore

Rhino / Warner

Queensr�che - Mindcrime at the MooreNa de release van Empire deed Queensr�che eindelijk waar veel fans op hoopten: een tour waarin ze integraal het magistrale Operation: Mindcrime I speelden. Die tour liet een band horen die in absolute topvorm was. Queensr�che was toen – begin jaren negentig – echt een van de betere hardrock-livebands. Er werd toen door de fans veelvuldig geroepen om een live-cd van het hele spektakel, maar de band tartte haar fans door een dure limited edition box uit te brengen met de combinatie video/cd of video/tape. Pas vele jaren later – ik had in de tussentijd al een stuk of drie briljante bootlegs van de O:M-tour opgescharreld – bracht de band Operation: Livecrime ook als cd alleen uit. Veels te laat wat mij betreft. Nu is de band veel sneller. Operation:Mindcrime II ligt nog geen jaar in de schappen en de live-versie ligt er al naast. Op dubbel-cd en dvd. Ik zou kiezen voor de dvd-versie als ik jou was, het geheel is namelijk een genot voor het oog. De opnamen voor deze integrale live-uitvoering vonden plaats in thuisstad Seattle, logisch dus dat ze als toetje ook nog “Jet City Woman” speelden. In het Moore Theater pakte de band drie dagen lang uit: een complete drumband op het podium, Pamela Moore als Sister Marie en optimaal en veelvuldig gebruik maken van grote schermen, waarop Ronnie James Dio (in “The Chase”) ook te zien is. Ik kan eigenlijk maar een persoon verzinnen die het feest nog completer had kunnen maken: gitarist/songschrijver Chris de Garmo ontbrak helaas. En dat is jammer, wan hij was voor een groot deel het brein achter O:M I en woont om de hoek in Seattle. Da’s een beetje een gemiste kans dus. Maar goed, daar merk je verder natuurlijk weinig van als je de band, die in puike vorm was tijdens de dagen van de opnamen, hoort en ziet schitteren tijdens de optredens. Enige minpuntje is dat Geoff Tate niet meer alle hoge noten even soepel haalt, maar zijn inzet is wel uit de kunst. Het pleit wel voor de mannen dat ze niet geprobeerd hebben deze smetjes weg te poetsen in de studio. Zo is Mindcrime at the Moore een eerlijke live-registratie die mij overigens wel nogmaals bevestigt in mijn oordeel dat O:M I een stuk sterker is dan deel II, al bevalt deel twee me op het podium wel beter dan in de studio…

File: Queensrÿche – Mindcrime at the Moore
File Under: Breaking The Silence

Symphony X – Paradise Lost

Inside Out / CNR

Symphony X - Paradise LostMede door de medische problemen van bassist Mike LePond (bij hem werd de ziekte van Crohn geconstateerd) heeft het vijf jaar geduurd voordat Symphony X met een opvolger voor het succesvolle album The Odyssey is gekomen. In de tussentijd zijn er diverse solo- en andere projecten van diverse bandleden verschenen, ze hebben dus zeker niet stil gezeten, nee, eerder frisse inspiratie elders opgedaan. Maar nu ligt dan toch echt het nieuwe album, Paradise Lost, in m’n cdlade. Het kenmerkende geluid is nog altijd aanwezig: zwaar, log, progressief, technisch en toch symphonisch. En uiteraard met de zeer herkenbare en krachtige zang van Russel Allen. Paradise Lost opent met een prachtig instrumentaal intro. Het vervolg van het album album is met name een stuk agressiever dan zijn voorgangers geworden, met snel gitaarspel, mooie toetsenpartijen en dit op een strakke en frisse productie. Daarnaast zingt Allen op sommige nummers als nooit tevoren, neem “The Serpent’s Kiss”, deze begint en eindigt, qua prachtig ingetogen zang, als een nummer van het ter ziele zijnde Beseech. De individuele klasse van de bandleden krijgt genoeg ruimte om her en der naar voren te komen, maar geen van allen krijgt ergens teveel de overhand. En als de tien nummers na iets meer dan een uur voorbij zijn, is het maar goed dat er een repeatknop op de meeste apparaten en software te vinden is. Ook live zal dat zeker knallen worden. In 2003 toen ik ze zag wisten ze me al een te gekke avond te bezorgen. In het najaar krijg ik weer een kans als ze samen met Dream Theater Ahoy komen bestormen.

File: Symphony X – Paradise Lost
File Under: Paradise Found
File Audio: [The Sepent's Kiss] [Samples hele album]