Category Archives: Whammy

Chriss Sutherland – Me In A “Field”

Digitalis

Chriss Sutherland - me in a "field"Cerberus Shoal is zo’n band die al jaren bezig is, waarvan de naam vaak langs komt, maar ik heb eerlijk gezegd nooit echt de tijd genomen om er goed naar te luisteren. Chriss Sutherland is een van leden van Cerberus Shoal en met Me In A ‘Field’ maakt hij een solo-uitstapje. “Kaal” is het trefwoord van het album. De songs zijn tot op het bot uitgekleed. De stem en het gitaarspel van Sutherland staan centraal, zijn maatjes uit Cerberus Shoal zorgen voor de minimale begeleiding op banjo, harmonium en piano. Muzikaal hangt de plaat ergens tussen de alt folk en americana. Het album begint prachtig met “La Familia”. Harmonium en de mooie stem van Colleen Kinsella geven extra sfeer aan dit nummer waarin Sutherland het heeft over de noodzaak van vrienden en familie. Zoals ook op andere plekken op het album is hier plaats voor wat Spaanse invloeden. Het album heeft meer van die mooie simpele liedjes die heel kaal worden uitgevoerd, zoals “Exile from D. st.” en “Perez”. Sutherlands’ vocalen klinken kurkdroog, Maar hij kan ook gedreven klinken als Barry McGuire ooit in “Eve of Destruction“. Luister maar naar “Deseos”. Je kunt alleen maar concluderen dat dit een geslaagd uitstapje is van Sutherland. Dat mag hij vaker doen. Voor mij is het in ieder geval aanleiding om eindelijk ‘ns goed naar Cerberus Shoal te gaan luisteren.

File: Chriss Sutherland – Me In A “Field”
File Under: Uitgeklede folksongs van de man van Cerberus Shoal
File Audio: [Deseos] [Pérez][ MySpace]

French Cowboy – Baby Face Nelson Was A French Cowboy

Havelina / Konkurrent

french_cowboy-baby_face_nelson_was_a_french_cowboy.jpgZijn er cowboys in Frankrijk? Als je de jongens van French Cowboy mag geloven is dat absoluut zo. Zanger Federico Pellefrini probeerde het ooit met de Little Rabits, maar zet nu in op French Cowboy. Om het album lekker gruizig te laten klinken huurde hij Jim Waters in. Waters was als producer betrokken bij mooi werk van Jon Spencer, Chuck Prophet en Calexico. Het album bevat genoeg fijne songs. Zo komt het lekker rammelende “Shake” een beetje in de buurt van Jon Spencer, is “The Letter U” een charmant niemendalletje en ontmoeten in het Franstalige “La Ballade de Babyface Nelson” Serge Gainsbourg en O Brother Where Art Thou? elkaar De vocalen van Barbara Pissere klinken in dit nummer even verleidelijk als ooit die van Jane Birkin. “Changes” is een van de beste nummers van het album en zet zich al snel vast in het brein. Het thema van de Franse cowboys komt weer even terug in “Leather Boots” en in “Stranger” is een fijne ‘twang’ te horen, maar veel meer krijgen we niet te horen over de French Cowboy. Het is jammer dat Pellefrini niet echt een fantastische songschrijver is. Daarom zakt Baby Face Nelson Was A French Cowboy zo hier en daar weg en is het moeilijk voor de luisteraar om geboeid te blijven luisteren. En als je even dreigt weg te dommelen, maakt Pellefrini je gelukkig weer wakker met de vrolijke rocker “Supermarket”. Baby Face Nelson Was A French Cowboy kent zijn sterke momenten, maar het materiaal van Pellefrini is niet spannend genoeg om een klein uur te blijven boeien.

File: French Cowboy – Baby Face Nelson Was A French Cowboy
File Under: Zijn er cowboys in Frankrijk?
File Audio: [ MySpace]
File Video: [Shake]

VA – Songs From The Bigtop

Devon Reed / Konkurrent

va-songs_from_the_bigtop.jpgHet circus is een absoluut achterhaald fenomeen. Toch? Wie gaat er nou in een tochtige tent kijken naar een handvol B-artiesten? Althans, dat is míjn mening. Devon Reed denkt daar duidelijk anders over en maakte zelfs een film over de romantiek van het circus, The Bigtop. Op die film moeten we nog even wachten, de soundtrack is er al. Regisseur Reed schreef allereerst alle teksten en vervolgens benaderde hij artiesten waarvan hij dacht dat deze zijn teksten het beste zouden kunnen vertolken. En het zijn niet de minsten die gevraagd zijn voor de soundtrack. Zo begint het album met een mooi ingetogen nummer van Lisa Germano en zijn er uitstekende bijdragen van The Clientele en van Doug Martsch van Built to Spill. Matthew Sweet‘s bijdrage maakt alleen al de aanschaf van Songs from The Bigtop meer dan waard. In “Wild” klinkt hij zoals we het sinds “Girlfriend” eigenlijk niet meer gehoord hebben. Opvallend is dat Damien Jurado en de Sprites zich muzikaal toch wat aangepast hebben voor deze verzamelaar. Ze klinken de Sprites iets minder springerig dan wat we van ze gewend zijn en klinkt Damien Jurado zelfs wat vlak. Gelukkig is er op Songs From The Bigtop niets te merken van de muzikale clichés die vaak met een thema als het circus samengaan. Alleen in Howe Gelb’s “Faling in Love” zou je een circusorgel en trompetterende olifanten kunnen horen. Mij zul je nooit meer in het circus aantreffen, maar voor The Bigtop koop ik toch graag een kaartje.

File: VA – Songs from The Bigtop
File Under: Zo wordt zelfs het circus hip
File Audio: [Band X-Space]