Tag Archives: Billy Joel

Billy Joel – A Matter Of Trust: The Bridge To Russia

Sony

Billy Joel - A Matter Of Trust: The Bridge To RussiaIn 1987 was Billy Joel de eerste Amerikaanse artiest die een concert gaf in de Sovjet-Unie. Daarvoor waren alleen Pink Floyd en Status Quo er geweest. Het was de tijd van de glasnost en perestrojka van Gorbatsjov. Als Кончерт (Live In Leningrad) werd daarvan in 1987 ook een live-cd uitgebracht. Dit jaar verscheen een dvd met concertbeelden en een nieuwe documentaire onder de titel A Matter Of Trust: The Bridge To Russia. Onder dezelfde titel als de dvd werd ook de cd opnieuw uitgebracht. Maar wel met maar liefst 27 tracks in plaats van de oorspronkelijke 16. Blijkbaar was destijds het oudere werk minder populair, want nu zitten er ineens versies bij van onder andere “The Ballad Of Billy The Kid”, “Scenes From An Italian Restaurant” en “It’s Still Rock And Roll To Me”, een soundcheckversie van “New York State Of Mind” en een radio-opname van “Piano Man”. En ja, dat maakt het erg de moeite waard om deze rerelease aan te schaffen. Ik vond Кончерт altijd iets achterblijven ten opzichte van de live-albums Songs In The Attic en 12 Gardens Live. Dat kwam wat mij betreft vooral door het ontbreken van een aantal oudere tracks en dat is nu dus verholpen. Daarnaast klinkt het allemaal wat voller dan op de oorspronkelijke release en dat is ook niet vervelend. Bij de extra tracks zijn meestal wel kleine oneffenheden te horen, maar dat mag best bij een live-album. De vertalingen van de tolk op het podium (!) geven het nog wat couleur locale. Bovendien zou de jaren na dit album Joel’s vaste band uiteenvallen, zodat dit album ook een laatste document van die band is. Bij rereleases wordt nogal eens inferieur materiaal toegevoegd om de verkoop te stimuleren. In dit geval is daarvan geen sprake, A Matter Of Trust: A Bridge To Russia is in alle opzichten een verbetering.

File: Billy Joel – A Matter Of Trust: The Bridge To Russia
File Under: Nu met 69% extra inhoud
File Video: [JoelTube]

Billy Joel – Turnstiles

Mobile Fidelity Sound Lab / Bertus

Billy Joel - TurnstilesQua cijfers schijnt Turnstiles een van de minst verkopende albums van Billy Joel te zijn uit het begin van zijn carrière. Ook al was deze nog altijd goed voor dik een miljoen verkochte lp’s, ik verbaasde me hier toch wel ietwat over. Ik dacht dat’ie veel succesvoller geweest was. Ik vroeg me af waar deze gedachte vandaan kwam, misschien ligt de oorzaak wel in het feit dat ik de lp’s van Joel een tijd lang eindeloos veel gedraaid heb en ze daardoor ergens in mijn grijze massa een eigen hokje hebben. Dat was de periode dat ik zelf nog piano speelde en ervan droomde ooit in een band te spelen. Dan was Joel het uitstekende voorbeeld. Ik was echt dol op de afwisseling tussen pianoballades en uptempo songs van Joel en zag mezelf in gedachten live al helemaal los gaan in een soortgelijke show als Joel in het begin van “Prelude / Angry Young Man”. De piano centraal in een killer uptempo rocksong, dat vond ik geniaal. Zonder dat daarbij overigens de andere instrumenten veel aan plek hoefden in te leveren. In die song stoeiden juist synths, gitaar, bas en drums zo lekker met elkaar. Voordeel was bovendien dat Joel op zijn eerste lp’s nog wat minder opgepoetst klonk en dat stond mij wel aan, want mijn andere ik wilde in mijn tienerjaren eigenlijk nog liever in een metalband. Maar dat combineerde zo rot met mijn pianospel. Daarvoor zou je toetsen moeten spelen, maar Joel liet horen dat dat (bijvoorbeeld dus in “Angry Young Man”) prima samen ging. Na het luisteren van deze heruitgave van Turnstiles (wederom geweldig gedaan door Mibile Fidelity Sound Lab) vroeg ik me wel af of Billy Joel nog iets zou doen met “Miami 2017 (I’ve Seen The Lights Go Out On Broadway)” als de tijd daar is. Wat blijft dat toch een prachtig liedje. Zal ik dat intro nog steeds kunnen spelen? Ik vrees van niet eerlijk gezegd…

File: Billy Joel – Turnstiles
File Under: Mijmeringen oproepend
File Audio: [MySpace]

Billy Joel – Piano Man

Mo Fi / Bertus

Billy Joel - Piano ManIk houd niet zo van heruitgaven van cd’s waaraan extra tracks aan de originele cd toegevoegd zijn Ik denk altijd dat als een act ze echt bedoeld had om publiek bezit te worden, dan had deze dat gelijk wel gedaan. Ik ben iets toleranter als het gaat om bonus-cd’s met bijvoorbeeld demo’s en livetracks, maar ik betrap me erop dat ik de bonus-cd’s van alle Marillion-heruitgaven echt nooit draai. Doe mij dan maar een bedrijf als Mobile Fidelity Sound Lab dat zich focust op het zo authentiek mogelijk opnieuw uitbrengen van albums. Dus geen gedoe met remixen of wat dan ook, gewoon de mastertapes zo nauwkeurig mogelijk overzetten om de cd’s (en Super Audio cd’s) het geluid weer te geven zoals bedoeld was. Dat houdt dus ook gelijk in dat een brak-geproduceerde cd nooit een opgepoetst diamantje wordt. Gelukkig was de productie van Billy Joel‘s Piano Man dik in orde. Deze doorbraak-lp uit 1973 klinkt dus ook ná de behandeling door MoFi geweldig. Ik had Piano Man zelf al jaren niet meer gehoord, omdat ik de tapes waarop de lp stond weggegeven had bij een vorige verhuizing, maar voor mijn gevoel hoor ik nu veel meer detail dan wat ik ooit afspeelde vanaf mijn Maxell XL2-tapes. Zo was bijvoorbeeld het ‘ping-pong-bal’-geluid van de percussie in “Worse Comes To Worst” me nooit opgevallen, net als het orgeltje als het in de refreinen wat meer op de achtergrond speelt in klassieker “Captain Jack”. Mobile Fidelity suggereert zelf dat door hun geluidsbehandeling het lijkt alsof Billy Joel in je huiskamer aan het spelen is. Da’s dan wel een huiskamer gepositioneerd in mijn geboortejaar, maar ik snap wel wat ze ermee bedoelen. Dat ze de lp liefdevol en precies behandeld hebben dat hoor je aan alles.

File: Billy Joel – Piano Man
File Under: Heruitgave voor fijnproever

Billy Joel – 12 Gardens Live

Sony / BMG

Billy Joel - 12 Gardens LiveEen van de opvallende uitzonderingen in mijn collectie is Billy Joel. Het is geen gerontorock, geen blues en toch heb ik alles van de man. De reden is simpel: ik vind dat hij een van de beste popsongschrijvers ooit is. Nounou Prikkie, is dat niet wat overdreven? Nee. Joel hoort voor mij thuis in hetzelfde rijtje als pakweg Paul McCartney en Ben Folds. De man slaagt er steeds weer in pakkende popsongs te schrijven die volstrekt uniek zijn en steeds heel duidelijk zijn eigen signatuur hebben. Dat laatste wordt alleen maar knapper als je bedenkt dat hij soms per album een ander genre uitkoos. Zoals The Nylon Curtain Beatlesque arrangementen kende, zo was River of Dreams veel meer richting soul en klonk er op Glass Houses vooral rock ‘n’ roll. Ook live komt hij uitstekend uit de verf met een band die heel duidelijk een begeleidingsband is, maar wel altijd een band met klassemuzikanten erin. Toch kwam hij met de live-albums voor mijn gevoel nooit meer in de buurt van het eerste live-album Songs in the attic. Dat was de weerslag van een tournee waarin hij oudere songs speelde en waar de energie werkelijk de groeven uitspatte. Volgende live-albums waren goed, maar hadden niet de brille van Songs in the attic. Met zijn nieuwste live-album 12 Gardens Live heeft hij die wel kunnen evenaren. En omdat het album een dubbelaar is, met volgens de hoes 30 maar in werkelijkheid 32 songs, zitten bijna alle krakers erbij, de songs uit de begintijd maar ook veel van de latere hits – met de opvallende uitzonderingen “Uptown Girl” en “Baby Grand”. De band is wederom van grote klasse, met voor rockers de opvallende namen David Rosenthal (toetsen) en Chuck Burgi (drums), beiden ooit lid van Rainbow. Van “The Ballad of Billy The Kid” tot “New York State of Mind”, van “Allentown” en “The Downeaster Alexa” tot “Scenes from an Italian Restaurant”, dit album staat stampvol energieke en geïnspireerde liveversies van meesterlijke songs. Kan een mens nog meer willen?

File: Billy Joel – 12 Gardens Live
File Under: De meester aan het werk
File Audio: [Flashding op de site]