Tag Archives: Infadels

Infadels – Universe In Reverse

Wall of Sound / PIAS

Infadels - Universe In ReverseDe eerste cd van de Infadels was echt een verademing tussen zware releases van bands als Editors en Interpol. Lekker ongecompliceerd positief zijn en springen op nummers als “Jagger ’67“. Beide genres liggen mij overigens prima, ik kan heerlijk melancholisch zijn bij Radiohead, maar ook helemaal uit m’n dak gaan op Infadels . En dat verwacht ik dan ook van ze, feest vieren zonder pretenties. De charismatische Bnann Watts jut op Universe in Reverse als vanouds de boel weer op, je kan bijna niet stil blijven zitten. Luister maar naar de eerste single “Make Mistakes“, een heerlijk opzwepend nummer. De tour door Nederland die deze week begon, zal weer een hoog springgehalte hebben, verwacht ik. Infadels staat al bekend om hun energieke shows en met deze nieuwe nummers zal dat zeker niet anders zijn. Wat wel opvalt, is dat de gitaar, of iets wat lijkt op een gitaar ieder geval, een prominentere plek heeft gekregen op deze cd. In het nummer “Play Blind” hoor je dat goed, het doet bijna denken aan een rocknummer. Maar het is absoluut geen rockplaat geworden, de electro- en danceinvloeden zijn nog prominent aanwezig. Ze gaan gewoon verder waar ze met We Are Not The Infadels zijn gestopt. Bijna alle nummers zouden zo op het vorige album kunnen: net zo energiek, net zo positief en net zo dansbaar.

File: Infadels – Universe In Reverse
File Under: Wéér de voetjes van de vloer!
File Audio: [Make Mistakes][ MySpace]
File Video: [Make Mistakes][Free Things For Poor People]

Infadels – We Are Not The Infadels

Wall Of Sound / PIAS

infadels-we_are_not_the_infadels.jpgDe vuige bas onder albumopener “Love Like Semtex” doet direct verlangen naar meer. Meer vuigheid. Meer van die dingen waar alleen maar mooie woorden voor bestaan. Vilein bijvoorbeeld. En vief. Of het Engelse sanguine, dat gewoon optimistisch betekent, maar zo’n mooi woord hebben wij er niet voor. Het fijne aan We Are Not The Infadels is dat wat de eerste baslijn belooft, ook langs zal komen op het album. Infadels: een beetje als het contemporaine Clor, af en toe in de buurt van LCD Soundsystem. Overduidelijke Manchester dance-invloeden uit eind jaren tachtig (Happy Mondays), en misschien niet zo eigen – quirky, ook al zo’n woord – als gehoopt, maar Infadels doet het en Infadels doet dansen. Elektronische rock ‘n roll, ach, we zijn er vorig jaar mee dood gegooid, maar dit plaatje mag gerust aan onze verzameling toegevoegd worden. Zeker ook omdat tussen alle makkelijk in het gehoor liggende danspoptracks ook wat experimenteler nummers te vinden zijn. De band wordt wat rustiger en heeft meer oog voor een met frietvet ingesmeerde groove in bijvoorbeeld “Give Yourself To Me” en voor details in het uit een boel verschillende stukjes opgebouwde “Stories from the Bar”. Infadels heeft ideeën en hoe langer de plaat duurt, hoe duidelijker die ideeën worden, ook tekstueel. “Murder that sound and kill the silence” zingt Bnann – pff, hij heeft een stemdubbelganger, maar ik kom er maar niet op! – paradoxaal, mensen verafschuwend die als een kip zonder kop roepen dat ze zoveel vrijheid hebben in de stad waar ze wonen, terwijl ze veertig-uur-in-de-weekbanen hebben. Dat is geen vrijheid, roepen de ongelovige Infadels, die zelf natuurlijk wel vrij zijn en in al hun vrijheid een heel aardige plaat hebben kunnen maken.

File: Infadels – We Are Not The Infadels
File Under: Vuig, vilein en vief
File Audio: [My Space]
File Video: [My Space – pas op, als je klikt beginnen zowel liedje als video (even naar onderen scrollen) te spelen] [Jagger '67]